Kuzey Irak'ta, birinci Körfez Savaşıyla birlikte fiilen bağımsız bir Kürt bölgesi oluştu. Bu bölgede özellikle ABD'nin desteğiyle adım adım bağımsız bir devletin temelleri atıldı.

Son olarak ABD, 8 yıl sonra bölgede bir halk oylaması yapılması ve buna göre bağımsızlık ilanı konusunda da onay verdi.

Bu, öncelikle bütün boş lafların ötesinde, ABD'nin Irak politikasının Irak'ın bütünlüğü üzerine kurulu olmadığını gösterdi. Amerikan askeri kuvvetleri Irak'ta bulunduğu sürece bu ülkenin üçe bölünmesi artık kaçınılmaz olmuştur.

Şiiler, Sünniler ve Kürtler kendi bölgelerinde kendi yönetimlerini kuracaklar ve bunların aralarında kavga etmelerini de Amerikan kuvvetleri engelleyecek. Plan bu kadar basite inmiştir.

Bu planın önündeki tek engel, eski Baas kadroları ile radikal İslamcıların yürüttüğü direniş. Bu direnişin insan kaybı bilançosu ABD için Vietnam kayıplarına çoktan ulaştı. Amerikan planının yürümesi için ön şart, bu direnişin kırılmasıdır.

Bu süreç içinde Kuzey Irak'taki Kürt yönetimi acele etmeye başladı.

Ne kadar zor olsa da
Ortadoğu'da dört ülkeye yayılmış olan Kürtlerin tarihteki tek bağımsız devleti, İran'da kurulmuş ve çok kısa süre ayakta kalmış olan Mahabat Kürt Cumhuriyeti'dir. Bu girişim dışında Kürtler Türkiye, Irak, Iran ve Suriye'ye dağılmış olarak yaşadı.

Irak'ın dağılma sürecine girmesiyle birlikte Irak Kürtlerinin bağımsız bir devlet kurmak için çalışmaları çok doğaldır.

Bu devlet Türkiye açısından bir tehdit, bir tehlike oluşturur mu? Bu sorunun neredeyse gelenekselleşmiş cevabı, hep "evet" oldu. Halen de Ankara'nın politikası aynı yönde.

Bu "evet" cevabının nedeni, böyle bir devletin Türk vatandaşı Kürtler için de bir çekim merkezi olması, bunların yeni devletin denetimi altına girmesi ve giderek "daha büyük" bir Kürdistan hayalinin ortaya çıkmasıdır.

Elbette böyle bir öngörüyü haklı kılacak unsurlar var. Ancak şu andaki koşullarda Türkiye'nin Kuzey Irak'ta bir Kürt devletinin kurulmasını engelleme imkânı yok. Bir yol var, bu da askeri yol. Ancak bu yolla ödenecek faturanın ağırlığını anlamak için de siyaset bilimci olmaya gerek yok.

Türkiye'nin üç-beş-sekiz yıl sonra resmen ortaya çıkacak bir bağımsız Kürdistan'in "doğal ağabeyi" olması, bundan sonraki süreçte en akılcı yol olarak görünüyor. Bugüne kadar yürütülen politikalar dolayısıyla böyle büyük bir değişimin bazı kesimlerce kabul edilmesi güç olabilir. Birikmiş olumsuz duyguları ve korkuları bir anda atmak mümkün olmayabilir, ancak bu yolda hemen işe koyulmak da şarttır.