Yılın en sıkıntılı günündeyiz, ABD Başkanı’nın 24 Nisan mesajını bekleyeceğiz. Bu mesajda “soykırım” sözcüğü yer almazsa sevineceğiz, bu yılı da atlattığımız için rahat bir nefes alacağız.

1915 Ermeni tehciri konusunda bütün dünyanın aynı görüşte birleştiğini gözardı ederek her 24 Nisan’da heyecan çekmemizin anlamsızlığı üzerinde düşünmek istemiyoruz.

ABD Başkanı’nın, Türkiye’de de 1915 ile ilgili görüşünü olabildiğince açıkça ama “soykırım” sözcüğünü kullanmadan belirtmiş olması da 24 Nisan heyecanının anlamsızlığını göstermiştir.

Bu yılın farkı, 22 Nisan gecesi Türkiye ile Ermenistan arasında ilişkilerin normalleşmesi için bir yol haritası üzerinde anlaşma sağlanmış olmasıdır. Yol haritasının içeriği açıklanmadı ama amaç belli. Türk-Ermeni sınırı açılacak, iki ülke diplomatik ilişkileri başlatacak.

***

Türkiye’nin bu adımı atmakla, dünyadaki 1915 olaylarıyla ilgili kanaatleri değiştirmesi, tartışmaları durdurması mümkün değildir. Ancak Türk-Ermeni ilişkilerinin normalleşmesi, Türkiye Cumhuriyeti açısından “Ermeni sorunu”na ilişkin bir “kompleks”ten arınmak anlamına gelecektir.

Türk-Ermeni ilişkilerinin normalleşmesi, gerçekte yalnızca Rusya Federasyonu’nun istemediği bir gelişmedir. Azerbaycan ve Ermenistan’ın bugünkü savaş halini sürdürmeleri ve sınırın kapalı kalması bu iki ülkeyi de Rusya Federasyonu’na daha bağımlı hale getirmektedir. Bu iki ülke üzerinde de etkili olan Rusya’nın bugüne kadar ikisini barıştırmaya ve Karabağ ile Ermenistan işgali altındaki diğer toprak parçaları konusunda bir anlaşma sağlamaya teşebbüs etmemesinin nedenini de görmek gerekir.

***

Türk-Ermeni görüşmeleri boyunca atılan her adımla, sağlanan her gelişmeyle ilgili olarak Azeri yönetimine Ankara tarafından bilgi verildiğini aslında Bakü de kabul etmiştir. Azeri yönetiminin bir anda sert tepkiler göstermesi Moskova’yı sakinleştirmeye yönelik bir politikanın parçası gibi görünüyor.

Türkiye’nin ağabeyliği altında barışmış Azerbaycan ile Ermenistan’ın dünyaya açılımda önemli mesafeler kaydedeceğinin iki ülke de farkındadır.

Kafkaslar’a barış havasının gelmesini sağlayan ülkenin Türkiye olması önemli bir siyasi başarıdır. Acil sonuçlarından birinin 1915 sıkıntısından kurtulmak

olmayacağını bilmemiz bu başarıyı küçültmez.