F.BAHÇE, Marsilya karşısında alacağı galibiyetle sadece 3 puan değil, çok farklı kazanımlar da elde edecekti. Avrupa’da maç kazanamama serisini noktalayıp, gruptaki en ciddi rakibini yenerek, büyük bir özgüven kazanacaktı. Bu kadar büyük yatırım yapan bir kulübün, bu kadar pahalı bir kadronun, Avrupa Kupaları’nda, Aykut Kocaman’la içerde oynadığı 5 maçın hiçbirini kazanamaması düşündürücü. Her maçın kendine göre farklı bir hikayesi mutlaka var. Ama gerçek şu ki birşeyler eksik.

AYKUT Kocaman’la Avrupa’da 9 maçta sadece 1 galibiyet alınması birşeylerin eksik olduğunun göstergesi olabilir. ‘Gücü bu kadar’ desek öyle değil. Rakiplerin çoğu da mütevaziydi. Dün gece maçın 1-0’a da, 2-0’a da gelmesi oyunun genel çizgisine paralel değildi. F.Bahçe 1-0’ı bulurken de 2-0’ı bulduğu bölümde de oyun Marsilya’nın kontrolündeydi.

ZAMAN zaman kanatlardan yaptığımız etkili hücumlar dışında, oyun üstünlüğünü ele geçiremedik. Fakat 2-0’dan sonra tribünlerin coşkusu, F.Bahçe’nin özgüveni doruğa çıktı ve Marsilya bir çöküntü yaşadı. Alex’in çıkmasından sonra top rakip yarı alanda hiç kalmamaya başladı. Marsilya’nın Valbuena liderliğinde bunaltıcı baskısı, önce pozisyonları, sonra da golleri getirdi. Maalesef, dramatik olsa da dünkü final kaçınılmaz sondu.

‘60 dakika iyi oynadık, 2-0’ı bulduk sonra korumak isterken skor 2-2’ye geldi’ görüşü doğru değil. Oyunun büyük bölümünde F.Bahçe savunmada kaldı, hücumda çoğalamadı. Zaten Marsilya’nın maç sonunda 16 gol girişimi de her şeyi anlatıyor.

MANTALİTE FARKI!

SONUÇTA kaybedilmiş bir şey yok ama F.Bahçe gibi pahalı bir markanın, sonraki maçlarda rakiplere kendi oyununu hissettirmesi şart.

ÖNCEKİ gece Manchester deplasmanında kaybetmekten korkmayan, kendi oyununu oynamaya çalışan bir G.Saray ve dün akşam maçın yüzde 80’ini kendi sahasında bekleyerek geçiren bir F.Bahçe. Mantalite, oyuncu kalitesi ve sistemler kadar hatta belki de daha fazla önem teşkil ediyor.