G.SARAY anlamsız bir durgunluk ve ürkeklikle başladı derbiye. F.Bahçe son dönemde zaten defansif oynayan ve pozisyon bulmakta güçlük çeken bir ekip gibi. Böyle olunca derbi olmasının dışında hiçbir özelliği olmayan 45 dakika izledik.. Tempo yok, kalite yok, agresiflik yok..
İŞİN özeti şu : “Kazanma arzusuna baskın çıkan bir kaybetme korkusu” böyle bir oyun çıkardı ortaya...
BİR de şöyle bakalım: G.Saray’ı rakiplerinden farklı kılan hücumdaki zenginliği.. Bu tablonun asıl kahramanları ise Baros, Kewell ve Arda... 3’ü de yoktu.. Jo, Dos Santos ve Keita ise ne kadar iddialı olurlarsa olsunlar işin açıkçası başrol oyuncusu değiller. Elano sorumluluk almıyor ve zorluk düzeyi yüksek maçlarda pek ortalarda görünmüyor.. Jo oyun bilgisi iyi olan bir santrfor ama ne havadan ne de yerden Lugano ve Bilica’ya üstünlük kuracak bir oyuncu değil.

SAVUNMA orta alana kadar çıkmayınca, bekler de hücuma katılmayınca G.Saray hiçbir özelliği olmayan bir takım gibiydi. Yürek bile yoktu..

FRANCO DA OLMASA...

SADECE kapanmayı düşünen ve hücum yapamayan bir F.Bahçe’ye karşı tempo yapamaya , baskı yapamayan durgun bir G.Saray vardı. Rakip savunmayı tek zorlayan başta biraz Dos Santos sonlarda da biraz Keita idi. Evinde Aslan dışarda kuzu diyerek eleştirdiğimiz sarı-kırmızılılar bu maçta evinde Aslan olduğunu da unutunca özelliksiz bir takım görüntüsündeydi..

DERBİYİ izleyen Hiddink’in penceresinden bakmaya çalıştım biraz da. Milli takım forması giyen oyuncular açısından elle tutulur, gözle görülür, dişe dokunur hiçbir şey yoktu ortada.

BU galibiyet bir anda F.Bahçe’yi şampiyonluğun en güçlü adayı haline getirdi.. G.Saray ise 7’de 7 yapıp rakiplerin hatasını bekleyecek.

FUTBOL izlemek için stada koşanlar, TV başındakilerin pek bir şey izleyemediği 0-0 maçından Selçuk’un tek şutu ve Franco’nun hatasıyla 1 gol çıktı. Oynanan futboldan büyük hayâl kırıklığı yaşadım. Derbiden çıkan tek şey temiz ve olaysız maç olmasıydı..