KABUL etmek gerekir ki Letonya son derece zayıf bir takım. Oyuncu kaliteleri düşük olduğu gibi, saha içi organizasyonları da son derece alt seviyede. Çok sert ve fizikli değiller. Üstün bir mücadele güçleri de yok. Teknik kapasiteleri ise son derece kısıtlı. Kalitesini tartıştığımız bizim Süper Lig’de oynasalar ligin bitimine 10 hafta kala küme düşmüş olurlar. 2003’deki Letonya’dan da fersah fersah gerideler.

BÖYLE bir rakip karşısında şartlar ne olursa olsun ilk yarıyı golsüz bitirmemiz düşündürücü. Özellikle Umut ile net gol fırsatları da bulduk. Baskı da kurduk ancak oyuncularımızın özgüvensiz olması bazı pozisyonlarda aceleci davranmamıza neden oldu. İlk yarıda yapmadığımız şeylerden biri de şut atmadık. Böyle katı savunma yapan bir rakibe karşı daha fazla şut atmamız gerekiyordu.

2. yarının başında nihayet attığımız Bilal’ın şutu ile “Artık rahatladık, 3-0, 4-0 kazanırız” diye düşünürken Ozan’ın yaptığı acemice penaltı ile maçı 1-1’e getiren de biz olduk. 1-1’den sonra başta Adem ile olmak üzere pozisyonlarımız da var ama demoralize olduk ve oyundan düştük. Profesyonelliğin en önemli kriterlerinden biri hiçbir şekilde oyundan düşmemek. Ama bizim oyuncularımız kırılgan ve duygusal. Nedense Letonyalı, İzlandalı bile kırılgan olmuyor da hep bizimkiler oluyor.

TOKAT ÜSTÜNE TOKAT

BU kadar kötü bir takım karşısında kazanamamış olmamız anormal.. Kabul edelim ki artık bu grupta 3.’lük şansımız bile mucizelere kaldı. 24 takımın gideceği EURO 2016 ‘Kaf Dağı’nın arkasında.. Futbolda bir çok şeyi sorgulamamız gerekiyor. Dünya Kupası elemelerinde de sadece Estonya ve Andorra’yı geçerek 4. olmuştuk. Ders almadık. Tokat üstüne tokat yiyoruz, hala kendi seviyemizi algılayamıyoruz. Fatih Terim sorumlu ve hatalı ama inanın suçlu değil. Ülke futbolu dibe vurmuş durumda.

BU arada Letonya’lı gazetecilerden arkadaşlarımızın aldığı bilgiye göre Letonya milli takımında oynayan futbolcular ayda ortalama 500 ile 2 bin Euro arasında bir maaş alıyorlarmış, seviye ortada ve biz bu takımı yenemiyoruz.