Bir düşünür "Çocuklar Tanrı'nın bize mesajıdır" demiş. Yani onlara bak, geleceği gör..

Gençler arasında yaygınlaşan uyuşturucu alışkanlığına ve kap-kaç çetelerinin kullandıkları küçük çocukları bulmakta yaşadıkları kolaylığa bakınca şunu söyleyebiliriz:

Bizi iyi bir gelecek beklemiyor!

VATAN Haber Merkezi'nin yaptığı araştırma, iki alanda da hükümetin ciddi önlemler alması gerektiğini, suç örgütlerinin emniyet güçlerinden daha ilerde olduklarını gösterdi.

Tehlikenin boyutu, değil hâlâ mazeretleri tartışmak, bu alanda etkin bir devlet politikası saptayarak harekete geçme zamanının bile gelip geçmekte olduğunu düşündürüyor.

Aksi takdirde, sorumsuz nüfus patlamasının ürünü olan talihsiz çocuklar, suç örgütlerinin köleleri olarak başta İstanbul, büyük kentlere taşınmaya devam edecektir.

Bahane dinlemeyiz
Diyarbakır'da 10 bin sokak çocuğu bulunduğu tahmin ediliyor.

Açlık sınırında yaşayan bu ailelerden pek çoğunun, İstanbul'a götürülen çocuklarına "kurtarıcı" gibi baktıkları anlaşılıyor.

Meselâ Diyarbakır'da koruma altına alınarak işe yerleştirilen bir çocuk 60 milyon lira aylıkla iki ay çalıştıktan sonra "Altı kardeşime bu para ile bakamam" diyerek işi bıraktı.

Kap-kaç çetesinin götürdüğü çocukların ailelerine her ay 1 milyar lira dolayında para gönderdiğinin bilinmesi, suç ve köle ticareti yapanlara reklâm sağlıyor.

Yargı, kap-kaç suçlarını gasp sayarak cezaları ağırlaştırmış ve caydırıcı bir rolü üstlenmiştir. Fakat çeteler hemen karşı önlem olarak 18 yaşından küçük çocukları daha çok kullanmaya başlamışlardır.

Polisin şimdi bu gerçeği dikkate alan bir strateji geliştirmesi, yetki yetersizliğinin yarattığı boşlukları dolduran yaratıcılıklar göstermesi gerekmektedir.

Bunun teknik zorlukları bizi ilgilendirmiyor.

Bugün çocuklarını koruyamayan toplum yarın kendini hiç koruyamayacaktır!

Anne-baba göreve
Aynı özverili çabaları, uyuşturucu ile mücadele misyonu da polisten bekliyor.

Bu alanda fazladan ailelerin de sorumluluklarını üstlenmesi gerekiyor.

Günümüzün zorlu yaşamı, ailelerin çocuklarına ihtiyaç duydukları ilgi ve sevgiyi vermelerine olanak tanımasa da tehlikenin büyüklüğü ebeveynleri çocukları ile öteki şeyler arasında bir tercihe zorluyor.

Pek çok aile, para ve para ile satın alınabilen şeyler vererek çocuklannı mutlu ettiklerini ve görevlerini yaptıklarını sanıyorlar.

Onların nerede, nasıl ve kimlerle vakit geçirdiklerini merak eden ve buna zaman ayıran anne ve babalar gitgide azalıyor.

Bu boşluğu da tehlikeler dolduruyor.

Uyanmak lâzım.. Onlara ne verdiğimiz, onlar için neler yaptığımız çok önemli değildir şu dönemde.

Kendileri için neler yapmayı öğretiyor ve sevgi ile kabul ettiriyoruz; bu önemli!