Bizim takdir, minnet, merhamet ve insaf duygularımıza ne oldu? Onları da mı yitirdik?

Kâzım Daşbaş 1998 yılında Kuzey Irak'ta terörist kovalarken dağ gibi bir askerdi. Kullandığı araç mayına çarpınca iki bacağını kaybetti.

İçişleri Bakanlığı 16,5 milyar emekli ikramiyesi, Jandarma Komutanlığı 19 milyar tazminat ödedi bu gence.

İnsan hayatı bu kadar ucuz olur mu? Kâzım Daşbaş dava açıp 57 milyar lira daha aldı.

Bu kez Hazine "sebepsiz zenginleşme"ye yol açtığı gerekçesiyle parayı geri almak için mahkemeye gitti. Mahkeme de tekerlekli iskemleye mahkûm gaziyi, aldığı parayı faiziyle birlikte geri ödemeye mahkûm etti!

Adaletsizlik vurgunu yiyen gazi annesi Yeter Daşbaş'ın şu sözleri, kamu vicdanının ortak isyanı olarak tarihin kaydına düşmüştür:

"Parayı geri aldınız, o zaman oğlumun ayaklarını da geri verin!"

Bozdur bozdur harca
Minnet hasisliğine düşmüş bir ülkede gelecek adına iyilik bekleyemeyiz. Devlet kimi koruyacağını, kimi cezalandıracağını şaşırmıştır.

Bankalarını boşaltıp milyarlarca dolar borç takanlara olmadık kolaylık gösteren anlayışın, vatanı korurken iki bacağını kaybeden bir gence ödediği 57 milyarı "zenginleşme sebebi" görmesi, göz körlüğünden daha beter bir vicdan körlüğü değil mi?

Bu kararı Yargıtay bozabilir. Ama meclis yasaları değiştirmek için beklememelidir.

Bakın İstanbul Üniversitesi Rektörü Prof. Alemdaroğlu dün ne dedi:

"Kıbrıs'ta ödün vermeyin. Güneydoğu'da verilen 35 bin şehidin yanına bir 135 bin şehit daha veririz, Kıbns'ı da, Yunanistan'ı da alırız.."

Nasılsa şehitlik, gazilik ucuz bizde..

İnsan hayatı bu kadar ucuz olmamalı.

Çünkü insan hayatı ne kadar ucuz olursa, ülkeyi yönetenler de o kadar ucuz ve maceracı olur!