Uluslararası medya Suriye’deki iç savaşın göz göre göre bölgesel bir savaşa dönüştüğünü yazıyor.

Times gazetesi, uluslararası toplumun etkin biçimde karşı koymaması durumunda korkulan ihtimalin kaçınılmaz duruma geleceği uyarısı yapıyor.

Diplomasinin içinde barındırdığı sürprizler tuhaf ittifakların doğmasına sebep oluyor.

Hizbullah lideri Şeyh Nasrallah’ın “Esad’ın yanındayız” açıklaması, Ankara’nın beklenmedik hakaret sözcükleri ile tepki göstermesine yol açtı.

Başbakan Yardımcısı Bekir Bozdağ ağzına geleni söyledi:

“Kimse kusura bakmasın, çok açık çok net bir daha söylüyorum: Hizbullah’ın adını değiştirmesi lâzım. ‘Hizbuşşeytan’ yapması lâzım.”

Bizi içine çeker mi?

Türkiye’nin tutumu, Esad’ı gözden çıkardığını her fırsatta gösteren bir düşman katılığı olmuştur.

Cenevre masasında bizden daha ikna edilmez, daha affetmez bir ülke görülmeyecektir.

Esad’ın masum ve çaresiz çocukları kadınları ve yaşlı insanları öldüren acımasız, vicdansız bir katil olarak merhameti, hatta muhatap alınmayı nasıl hak ettiğini açıklamak hiç de kolay olmayacaktır.

Canavar ruhu taşıyanlar, varlıklarını terör yoluyla idame ettirenler, uzlaşma çağrısı almayı, anlaşılması zor ama bir gün elde ediyorlar.

Bunun en yakın tanığı Türk halkıdır.

Halk bundan dolayı gurur duymuyor, tam tersine bitişiğimizdeki kan ve ateş girdabı “acaba bizi içine çeker mi?” endişesi doğuruyor.

Terör üreten zalim

Hiç kimse Suriye’nin ve diktatörü Esad’ın korunmaya ve kurtarılmaya lâyık bir bahaneye sahip olduğunu savunamaz.

Ama bu duruma rağmen Türkiye’nin bir komşu olarak Suriye’deki iç savaşın taraflarından birini dost, birini düşman bellemesi ve ona göre davranması akıl kârı değildir.

Risk karşısında bir model aranacaksa eğer Washington örnek alınmalı.

Başkan Obama, kendisinden önceki başkanların şimdiye kadar çoktan müdahale edeceği bu yangına seyirci kalmış, savaş seçeneğini hep ertelemiştir.

Esad’ın en iyi yaptığı iş, hasım saydığı ülkeleri terörle bezdirmektir.

Terörün bölücü türüyle otuz yıldır uğraşıyoruz. Onu bitirmek yolunda yaratılan bir şansı kullanmaya çalışıyoruz şimdi.

PKK terörü sıfır ihtimale inmeden Orta Doğu’nun terör işvereni bir rejimin düşmanlığını çekmek hangi akla hizmet eder?. Hiç!

“Ateşe uzak dur” aklın emridir!