Savaş sanıldığı gibi kısa sürmeyecek. İlk öngörüler "6 ile 8 haftada biter" diyordu.

O tahmin, Irak kentlerinin Saddam zulmünden kendilerini kurtaran orduları coşku ile karşılayacakları hesabına dayanıyordu.

Amerika üç cepheden girecek, kısa zamanda Bağdat'a ulaşacak, Saddam rejiminin tek direniş kalesi olan 5,5 milyonluk kenti koza gibi saracak ve kısa zamanda düşürecekti.

İlk kötü sürpriz Türkiye'den geldi ve Kuzey cephesi açılamadı.

Ardından Irak kentlerinde beklenmedik bir direniş oldu. Koalisyon güçleri kent gerilla savaşları ile yıpranmamak için Bağdat'a ilerleyişi sürdürdüler. Çünkü Bağdat düştüğü zaman bu kentlerdeki direnişin hükmü kalmayacaktır.

Bu durumun ABD için sakıncası, Güney kentlerinde sağlanan başarının Bağdat'a vereceği yüksek moraldir.

Nitekim Amerikan helikopterleri bunun etkilerini görmeye başladılar. Korkunç bir ateş baskısı altında bulunan Bağdat'tan helikopterlerin çoğu delik deşik dönüyor..

Görünen köy..
Şu biliniyor: Amerikan kuvvetleri, 1945'te Berlin'de olduğu gibi sokak sokak savaşmayacak. Kent izole edilecek, iletişim ağı çökertilecek, uzun süren bombardıman altında direnişin tükenmesi beklenecek.

Tezkerenin meclisten dönmesini sağlayan muhalefet, Türkiye'nin siyasi, ekonomik ve güvenlik çıkarlarına ne kadar ağır zararlar vereceklerini görememişlerdir.

O gün biz, durumu düzeltme fırsat yakalayabilmek için savaşın uzamasına dua etmekten başka çaremizin kalmadığını söylemiştik.

Gerçeğin hem Türkiye, hem Amerika tarafından fark edilmesi, tahminimizden daha erken gerçekleşti.

Amerika'sız ne olacak; bunu Türkiye gördü. Türkiye'siz ne olacak; bunu da Amerika görüyor..

Yeni tezkere..
Piyasalar paniklemiştir. 26 milyar dolarlık yardım uçtuğu gibi Amerika ile ilişkilerin bozulmasından doğacak gelişmelere bağlı endişeler yüzünden yükselen faizler daha ciddi riskler yaratmıştır.

Türkiye savaş sonrası masada yer almak şöyle dursun, Kuzey Irak'tan gelebilecek terör tehdidine karşı kendini savunmakta zorluğa düşmüştür.

Türkiye'nin de Amerika'nın da ortak çıkarı, zedelenen stratejik ortaklığı yeniden ayağa kaldırmaktır. Bu mesele iç politika malzemesi yapılmamalıdır. İdeolojik saplantılar, milli menfaatlerin önüne geçirilmemelidir.

Cumhurbaşkanı Sezer'in hükümet üyelerine "Çok doğru adımlar atmanız gerekiyor.. Ben de elimden gelen yardımı yaparım" sözleri, gecikmiş de olsa yerinde bir destektir.

Yeni tezkerenin şartları oluşuyor; iktidar bu son fırsatı kullanmalıdır.