Zafer sayılacak bir başarıdan daha güçlü kanatlandırıcı duygu tanımıyorum ben.

Özal döneminde New York'ta açılan "Muhteşem Süleyman Sergisi" sırasında tatmıştım bunu. Aynı gurur ve sevinci perşembe akşamı Londra'da Royal Academy of Arts'ta açılan "Türkler - Bin Yılın Yolculuğu 600-1600" sergisinde yaşadım.

Dünyanın en prestijli müzelerinden derlenen eserlerin yarattığı büyü, Türklerin sadece fetihlere ve yalnız Osmanlı'ya dayanan bir tarihe sahip olmadığını, Çin'den Adriyatik kıyılarına uzanan büyük coğrafyayı etkileyen ve etkilenen dinamik bir kültürün mirasçısı olduğunu anlatıyor.

İngiliz basınının gösterdiği şaşırtıcı ilgi ve sergiyi gezen İngilizlerin bize dönük tavırlarına yansıyan etkilenmeler, AB toplumlarını ikna etmek ve direnen kapıları açmak amacında kullanacağımız altın anahtarın yerini ve yöntemini öğretmiştir.

En etkili dil: Kültür
Bu sergiyi tasarlayan, örgütleyen ve mali olarak destekleyen kişi ve kuruluşlara ne kadar teşekkür etsek azdır. Londra'da en az yarım milyon ziyaretçi çekmesi beklenen bu sergi keşke Avrupa'nın öteki başkentlerini de ziyaret edebilse. Keşke Türkiye'ye de getirilebilse.

Türkiye'nin tam üyeliği ile AB'nin Balkanlar'dan Orta Asya'nın en ucuna kadar ne kadar etkili bir nüfuz gücüne eşirebileceğini, mirasımız olan ortak dilin siyaset ve ekonomide ne mucizeler yaratmaya kadir olduğunu hiç bir diplomatik hatta askeri aktivite bu kadar ikna edici biçimde anlatamaz.

Türk halkına ihtiyacı olan övünç, gurur ve sorumluluk duygusunu vermekte de pek az alet bu kadar etkili olabilir.

Londra merkezli bir proje geliştirme şirketi olan Whichcontent Limited'in yöneticisi olan Mehmet Ekşi gecen gün Radikal'de, AB üyeliği için bütün şartları yerine getirsek bile kamuoyu engelini aşmakta zorluklarımızın büyüyeceğini söylüyordu.

Gerçekten de Türkiye'nin AB üyeliği, Avrupa ülkelerinde iç siyasetin sömürü ve kışkırtma malzemesi oldu. Fransa ve Avusturya, üyelik için nihai kararın halk oylaması ile verileceğini şimdiden belirledi. Bu ne demektir?

Almanya'daki utanç
Siyasetçiler için Türkiye'nin AB üyeliğini desteklemenin siyasi maliyeti ağırlaşacak, dost politikacılardan yardım görmemiz zorlaşacaktır.

O nedenle siyasi eylem zeminindeki çabaları zaafa uğratmadan AB toplumlarını etkilemeye yönelik faaliyetlere daha çok akıl, zaman ve para ayırmamız gerekecektir.

Londra'daki sergi cesaret ve umut verici bir başlangıçtır. Kültür ve sanat mirasımızın büyüleyici etkisinden yararlanmak için sürekli benzer projeler üretilmeli, bir yandan da Avrupa'da yaşayan vatandaşlarımıza misyon taşıdıkları bilincinin sorumluluğu kazandırılmalıdır.

Dün Hürriyet'te çıkan haberi görünce şaşırdım ve üzüldüm. Almanya'da bazı Türkler, 2 Euro'luk yerine aynı büyüklükteki 1 YTLyi kullanarak sigara, kahve ve çikolata otomatlarını boşaltmaya başlamışlar.

Ne hakları var bu kötülüğü yapmaya?

Binbir emekle elde edilen olumlu neticeleri egoistçe kirletmenin ayıbından arındırmak ve Avrupa'da yaşayan Türklere ülkelerinin temsilcisi şuurunu kazandırmak imkânsız mı?