Birkaç günlük bir mola. Siyaseti izleyen gazetecilerin her biri eminim aynı hayali kuruyordur.

İki hafta önce düşünü kurduğum cennete adım attığımı sanırken ayağım sanki boşluğa gitti.

“Vertigo” adını taşıyan rahatsızlık, hesapta olmayan uzun bir tedavi mecburiyeti doğurdu. Kısa denilecek bir zamanda iyileşip dönebildiğim için memnunum.

Bilgi ve şefkat sağladı bu hızı. Sevgili dostum Dr. Cengiz Aslan’a teşekkür ediyorum.

Neden? Nedeni yok!

İhtiras, açgözlülük, çatışma ve nefret havamızı zehirliyor.

Toplumun tüm fertleri zehirlenme riskine hedef oluyor. AKP’nin dinamikleri topluma sürekli şüphe ve düşmanlık pompalayan Başbakan’ı öfke siyasetinden vazgeçmeye ikna etmelidirler.

Bu büyük bir fedakârlık olmaz. Zaten girdiği bütün seçimleri açık ara kazanarak erişilmesi zor başarılar elde eden Başbakan’ın niçin bu kadar kırıp dökücü ve saldırgan bir ruh hâli içinde bulunduğuna kimse anlam veremiyor.

Yüzde 55’in üstündeki muhalif kitle iktidarın gözünde “milli irade”den sayılmıyor. Bu duygu onları yoruyor yıpratıyor.

Başbakan kendi taraftarlarının bile bu dışlayıcı tutumdan memnun olduğunu düşünmesin.

Bu hükümetin en değerli sermayesinin istikrar olduğunu bildiği hâlde Başbakan niye eleştirileri, suçlamaları vatana ihanetin, küresel komploların maşası durumuna düşmenin örneği olarak gösteriyor?

Mutlaka mahkeme

Vuslat Doğan Sabancı dün Beyaz Saray Muhabirleri Derneği’nin gala yemeğine katılmış ve Başkan Obama’dan etkilenmiş.

Başkan en çok alkışı, kendisi hakkında yazılıp çizilenlerle dalga geçen sözleri nedeniyle almış.

Mizah ve nükteden mahrum siyaset zeminleri mayın tarlasına benzer. Yaşama sevinci bizim siyaset dünyamızda da kendini göstermelidir..

Mesela öyle bir mecliste, yolsuzlukla suçlanan eski bakanların hesap vermeden kurtulacakları yolunda bir şüphe asla geçerli olmaz.

Oysa bugün var böyle bir korku.

Soruşturma önergelerinin görüşülmesini Meclis TV’nin yayında olmadığı pazartesi gününe denk getirmek, niyeti bozuk bir tedbirdir.

Yolsuzluk ve rüşvet, hiçbir bahane ile korunmamalıdır. Hele hele bu koruma “dava arkadaşlığı”nın gereği sayılmamalı.

Sorumluluk iktidarındır. Toplum vicdanı rahatsızdır.

Siyasi cambazlıkla üstü kapatıldığı takdirde bu dosyalar suçlananları ve koruyanları sonsuza kadar takip edecektir!