Tartışmayı yanlış zeminde yürütmek, çare değil sadece gürültü üretir.

1 Mart tezkeresinin reddini sağlayarak Türkiye'yi Irak'taki gelişmelerin dışına düşüren ve bölücü terör örgütüne toparlanma fırsatı sunan çevreler bunu yapıyorlar. Yani tezkerenin kabulünü savunanları savaş yanlısı gösteriyorlar.

En azından bizim gibi düşünenler bu suçlamayı hak etmiyor. Biz "Savaşı önlemeye gücümüz yetiyorsa bu imkânı kullanalım ama yetmiyorsa oyunun dışında kalmayalım" dedik, ikisinin arasında dağlar kadar fark var.

Amerika'nın Irak işgalini konu alan Cobra-2 adlı kitapta anlatıldığına göre tezkere meclisten geri dönmeseydi 35 bin Amerikalı askerle beraber 20 bin Türk askeri Irak'ın kuzeyine girecekti.

Öyle bir imkân Türkiye'ye PKK sızmalarını önlemekten çok daha ileri kazanımlar sağlayacaktı elbet. Irak'ın bölünmesi ve bağımsız Kürt devleti riski asla bugünkü kadar büyük olmayacaktı.

Kontroldan çıktı
Irak'ta Kürtleri Amerika'nın en güvenilir müttefiki yapan basiret fukaraları Nevruz kutlamaları bahanesiyle sergilenen meydan okumalara ne diyor?

Tezkerenin geçmesini destekleyenleri hâlâ eleştirmeleri, acaba tarihe karşı yüklendikleri vebale adres şaşırtma gayreti mi?

Meydanlarda sözüm ona kutlama yapılıyor; tek Türk bayrağı yok görünürde. "PKK terör örgütü değildir" diyen belediye başkanları gündemde. Bebek katiline ve örgüte övgüler.. Ülkenin yarısını koparmış haritalar..

CHP lideri Baykal dün "Böyle bir manzarayı, Türkiye'nin bağımsızlığına, kardeşliğine inanan hangi vatandaşımız gözü yaşarmadan seyredebilir?" diye soruyordu.

Bu ülke hepimizin. Yaşadığımız acı tecrübenin üstünden daha bir kuşak bile geçmeden tarihin öğrettiklerini unutarak birlik olmakla sağlayacağımız büyük gücü nasıl feda edebiliriz?

Irkçılığı geleneksel olarak reddeden bir kültürün medeniyet ve zenginlik hedefine ilerleme hamlesine hangi akla uyup zarar verebiliyoruz?

Şantajla olmaz
Çözüm adımları özellikle AB motivasyonu ile büyük hız kazanmıştı. Ama meydanlara yansıtılan hava, yeni bir tıkanma yaşandığını gösteriyor.

Bu tıkanmanın aşılması lâzım. En büyük görev de Kürt aydınlarına düşüyor. Çünkü iktidarın uzattığı ele "Apo'ya özgürlük"ten başka bir öneri gelmiyor. Apo'nun affı şartına dayalı bir uzlaşmanın bu ülkede daha birkaç kuşak hiç şansı yoktur.

Eli kanlı bir terör liderini, bayrak gibi sallayan "hareket" bu toplumun beklediği parti olamaz. Terör kime ne kazandırdı ki yeni bir hamlenin sıçrama tahtası olsun?

Irak'taki Kürt liderleri hepimizi uyandırmalı. Barzani'nin Türkiye'den gençlere burs vererek Kuzey Irak'ta okuttuğu haberlerinin üstünden bir yıl bile geçmedi ki bütün doğu ve güneydoğuyu Kürdistan'a katan haritalar Nevruz meydanlarına geldi.

Kürtler adına siyaset yaptığını söyleyen insanlar çok geç kalmadan değişmek zorunda:
Irkçılığı ve şiddeti terk edecekler, tüm ülkeye seslenip bütün vatandaşların oyunu hak etmeye çalışacaklar.