Çeçenistan Devlet Başkanı Kadirov'un ölümü ile sonuçlanan terör saldırısını yazacaktım bugün.

Dünyayı ancak adalet, sevgi ve cömertliğin kurtarabileceği üstüne düşünürken aynı duygu çoraklığına İstanbul'un Tarabya semtinde henüz 13 yaşında kurban giden Birkan'ın haberi geldi.

Bu mevsimde erik ağaçları çocukları kendine çeker. Birkan Ataseven dört arkadaşı ile komşu mahallede bir villânın bahçesine girmişler.

Ataseven erik toplarken villânın penceresinde duran birinin kendilerini gördüğünü farketmiş ve paniklemiş. Sokağa atlamak isterken, bahçeyi çevreleyen sivri demir korkuluğun üstüne düşmüş..

İhtimal, kendisini uzaktan yakalayan o gözlerde herhangi bir tehdit yansımıyordu ama Birkan "yasak meyve"ye el uzatmanın, yaşadığı toplumdaki müeyyidesini biliyor ve yakalanmanın ailesinden okul çevresine kadar doğuracağı sonuçlarından korkuyordu.

Hayatla tanışma
Birkaç erik uğruna kopacak kıyametin korkuları bir çocuğa neler yapabilir? Yetişkinler bunun sonuçlarını her zaman düşünmeliler. Ben bunu biliyorum.

Birkan'ın trajik öyküsü, beni çocukluğuma götürdü.

Foça'daydık. Ondan birkaç yaş daha küçüktüm. Biz de dört arkadaş, durtluk olan büyük bir bahçeye girmiştik.

Ağaç üstünde karaduta doyduktan sonra çıplak vücutlanmızı boyarken ev sahibinin bizi gördüğünü, zincire bağlı köpeklerini saldıktan sonra fark ettik.

Bahçe sahibinin hiddetine sözcülük yapan köpekler bizi esir aldı. Saatler boyu ağacın üstünde titredik. İki-üç saat sonra köpeklerini çektiği için kurtulduk ama dört arkadaş daha 8-9 yaşında ne kadar sevgisiz, hoşgörüsüz ve güvensiz bir dünyada yaşadığımızı öğrendik.

Terbiye üstüne..
Birkan'ın, mızrak gibi korkuluklara aldırmadan, bir bakıştan etkilenerek kendini sokağa atmaya çalışmasını anlıyorum. Ona acıyorum..

Ama çocuklara verdiğimiz güvensizliğin geleceğinde yaşayacak olan bizler daha acınacak durumdayız.

Bahçeli evleri çevreleyen ucu sivri demirlerden yapılmış korkuluklar ne işe yarar, hep merak ederim.

O çirkinlik neyin tedbiridir? Eğer kötü insanlara, hırsızlara karşı ise çok az; çocuklara karşı ise çok fazladır.

Çocuklara yasak meyve olmamalı.. Çünkü çocuklar bizdendir ama bizim değildir. Özlediğimiz ama gerçekleştiremediğimiz bir hayati kurma şansından onları mahrum etmek istemiyorsak bizi yoğuran yasak ve korkulardan onları korumalıyız.

Onları terbiye edecek yerde kendimizi terbiye etmek belki dünyayı değiştirebilir.

Bundan yetişkinler de kârlı çıkabilir. Çünkü sevgi ve cömertlik, alandan çok vereni mutlu eder.

Sevgiyle kanatlanmış bir yürekle güne başlamanın mutluluğunu satın almak için her şeyini vermeye hazır nice zenginler tanırım..