Teröre hedef olmadan ve kurban verme tedirginliği duymadan yaşamanın tadını unutmuşuz.

Dün hatırladık.

Terör insan onuruna yönelik bir tecavüz ve aşağılama eylemidir.

Bundan dolayıdır ki terör her toplumda “halk düşmanlığı” sayılır.

PKK sebep olduğu insan kayıpları ve ekonomik yıkımlar hesaba katıldığında lânetlenmeyi fazlasıyla hak etmiştir.

Ama bu kötülüğün çektiği kin ve nefreti sonsuza kadar taşıyamayız. Geçmişte yitirdiğimiz evlâtlarımızın intikamı yolunda başka kurbanlar, yeni şehitler vermeyi göze alamayız.

Bu ülkenin insanları, teröristin sözüne güven olmayacağını tecrübeyle öğrenmiş bir halktır. Buna rağmen PKK lideri Öcalan’ın barış sürecine vermeyi taahhüt ettiği destek sözüne şans tanımıştır.

Risk almak yanlış

Aynı tecrübeyi IRA ile yaşayan İngiliz medyası, gerçekçi görüşlere sahip olmalıdır.

İngiliz gazeteleri bu defaki ateşkesin Türkiye’yi barışa götürmesi ihtimalinin yüksek olduğunda birleşiyorlar.

Çünkü iki taraf da silâhlı mücadele ile kazanma şansı bulunmadığını öğrenmiştir.

Öcalan uzun zamandır bir barış süreci için ciddi olduğunu göstermeye çalışıyor ve tabanına da kabul ettireceğini belli ediyordu.

Telegraph gazetesinin “bu iş olur” öngörüsünde altı gerekçe sıralanmış. Bunlardan biri Başkanlık sistemine geçişi yeni Anayasa’ya koymak için AKP’nin BDP desteğine ihtiyaç duymasıdır.

Keşke âkil adamlar komisyonu çalışıyor olsaydı da iktidara “Terörü bitirme şansını siyasi çıkarlara, saplantılara lütfen kurban etmeyiniz” diyebilseydi.

Çünkü böyle bir oyun iki amaca da zarar verebilir. Siyaset ahlâkının yeni bir yara almasına hizmet eder.

Takas ahlâki değil

Meclis, milletvekili pazarlarının kurulduğu eski dönemleri tekrar yaşatmasın bu millete...

Çünkü BDP’nin, Başkanlık sistemine iyi bakmadığını kamuoyu biliyordu.

Elbette bu uzlaşmanın, uygunsuz bir alış-veriş üstüne kurulduğu hemen anlaşılacaktır.

Anayasa değişikliği için yeterli sayıyı sağlamanın verdiği güç, pazarlığın iki kanadına da yanlış şeyler yaptırabilir.

İş “Al Başkanlığı, ver özerkliği” çizgisine dahi gidebilir.

Terörü bitirme müzakereleri hiçbir hesaba alet edilmemelidir.

Milletvekili transferi ile yazılacak anayasa, çağdaş bir toplumda kabul edilemez.

Bundan “Tek devlet, iki millet” ucubesi dahi çıkabilir.

Bu işlere girenler dürüst olsun!