Meclis’in banyo günüydü dün. Liderler kendi seyircilerinin önünde birbirlerini çamura buladılar...

Partilerin grup toplantıları sistemin en demokratik alanıdır.

Ama bizde kötü kullanılıyor.

Salı günleri “tek adam”ların monologlarına tahsis ediliyor.

Milletvekilleri ile arka sıralara ve balkonlara doluşan partili izleyiciler de liderlerine en çok duymak istedikleri haberi veriyorlar koro hâlinde:

“Türkiye seninle gurur duyuyor!”

Herkesin bildiğini okuduğu durumlara monolog denir.

Çoklu monologlardan diyalog çıkmaz en fazla sağırlar diyaloğu çıkar.

Diyaloğun ve meclis grup toplantılarının en gerekli olduğu bir gündemin ortasındayız.

Ama rahatlıkla söyleyebilirim ki dünkü grup toplantıları görevini yapmadı. Liderler alıştığımız öfkeli alaycı üslupları ile birbirlerini kötülediler.

12 bin şov seyircisi

Bunları yazarken Meclis Başkanı Cemil Çiçek’in grup toplantılarında yaşanan sorunları görüşmek için dört partiye çağrı yaptığına dair Anadolu Ajansı haberi geldi.

Çiçek’in çağrı mektubunda bazı salılar Meclis’e gelen ziyaretçi sayısının 12 bini geçtiği, bu durumun başta güvenlikle ilgili olmak üzere birçok sorun yarattığı belirtiliyor.

Cemil Çiçek yazısında grup toplantılarının önemini de hatırlatarak şöyle diyor:

“Grup toplantıları, milletvekilleri ile üst yöneticilerin görüş alışverisinde bulunduğu, haftalık siyasi gündemi değerlendirdiği platformlardır. Ancak uzunca bir zamandır bu toplantılar anlamına uygun olmaktan çıkmış olup...”

Evet, grup toplantısına alınan partili ziyaretçiler o atmosferde duygulanıp coşunca eylem potansiyeli taşıyan bir tehlike hâline geliyorlar.

Hata bizde, sistemde değil

Sorun orada bitmiyor. Liderler miting konuşması yapmak ihtiyacına düşüyorlar. Kalabalığı heyecana getirmek, ciddi konuları kanuşmaktan daha çekici oluyor ne de olsa.

Cemil Çiçek, doğurduğu güvenlik sorunları dikkate alınınca bunun “sürdürülebiler bir durum” olmadığını belirtmiş ve cuma günü için parti temsilcilerini toplantıya davet etmiş.

Dileriz amacına ulaşır. Parti grup toplantılarını işlevlerini yerine getirir duruma yükseltmek hem parlamentomuz hem demokrasimiz için kazanç olacaktır.

Bizim hatalarımızdan üreyen hastalıkları sistem arızası sanarak çare aramak, bizi sorun çözmekte başarısızlığa sürüklüyor.

Meclis’i kötü çalıştırdığımız için doğan sıkıntılara parlamenter sistemin zafiyeti teşhisi koymak, bir değil iki hata yapmaktır.

Yanlışı düzeltmenin yolu başkanlık sistemine geçmek değil, parlamenter sistemi doğru işletmektir!