Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlamalarına her yıl dönemin sorunları damgasını vurur.

Elbette hepimiz ülkenin huzuru refahı yerinde olsun ve bayram gününü tümden çocuklarımızın eğlenmelerine tahsis edelim isteriz.

Ama “bayram atraksiyonu” olarak çocuklara birkaç dakikalığına devredilen makamlarda işittiğimiz acıklı-komik konuşmalar bile 23 Nisan’ın büyüklere dönük yüzünün ciddi ilgi beklediğini gösteriyor.

Başbakan’ın koltuğuna oturan sevimli çocuk (Kamil Karaca) “Cumhurbaşkanı kim olacak?” diye soran gazetecilere “aslı gibi” bir cevap vermiş:

“Bu kadar sabrettiniz, iki gün daha sabredin!”

CHP lideri Deniz Baykal dün mecliste önemli şeyler söyledi:

“Son iki güne girmek üzereyiz. Ortada ciddi bir aday yoktur. Türkiye tam bir karanlık içinde. Toplum bilmiyor, muhalefet bilmiyor, iktidar partisi bilmiyor, milletvekilleri bilmiyor, TBMM bilmiyor.

İktidar milletvekilleri ve bakanlar kimi seçecekleri konusunda talimat bekliyorlar.

Talimatı verecek olan, cumhurbaşkanı adayının millet tarafından bilinip değerlendirilmesini istemiyor. Milletten, TBMM’den kaçırılan bir cumhurbaşkanlığı seçimi...

Bu bir seçim değil tebligattır. Böyle bir tablo 23 Nisan ruhuna, meclisimizin onuruna, millet meclisi iradesinin üstünlüğü anlayışına yakıştırılamaz.”

Baykal’ın bu sözlerine AKP’liler kızdılar. Keşke üzülselerdi. Çünkü ne kadar üzülseler yeridir.

Baykal doğru şeyler söylemiştir. Meclis, egemenliği ulus adına kullandığını bu olayda iddia edemez.

Adaylık başvurusu için yarın gece yarısı süre dolacak, AKP’nin adayı da o saatlerde bildirilecek.

Sonra da bu milletvekilleri ulusal egemenliği temsil ettiklerini iddia edecekler!

Çok tutan bir bira reklâmı vardı unutmam: “Bira bu kapağın altındadır!”

Demokrasimiz adına utandıran bir tecrübe olan bu cumhurbaşkanlığı seçimi o reklâmın verdiği ilhamla şu hale geldi:

“Egemenlik, Tayyip Bey’in iki dudağının arasındadır!”

Neyse, 23 Nisan’ın Çocuk Bayramı kısmı kutlu olsun.

İnşallah bir gün Ulusal Egemenlik Bayramı’nı da kutlarız!

*****


Üzgün, kırgın mesajlar

İnternet, içi yanan, onuru kırılan insanların duygularını taşıyor nehirler gibi..

Meselâ Almanya’dan bir okur “Ben kıçı kırık bir yabancı, seçimden haftalar önce burada başbakanı, dört-beş bakanı tahmin ettim. Üç gün kaldı ama Türkiye’nin cumhurbaşkanını tahmin edemiyorum. Sonra nasıl saygı bekleyeceğiz?” diye soruyor.

Başka bir mektup: “1923’te Avrupa’nın ender cumhuriyetlerinden birini kuran bu millete reva mıdır bu? Sanki Direklerarası’nda orta oyunu oynanıyor. Bu oyunu sırıtarak seyredenler ile devlet ne hale düştü diye üzülenler. Ne büyük tezat!”

Kâbus mu bu? Ayakta uyurken rüya görülür mü?