Resmi bir Amerikan raporu, PKK’nın Güneydoğu’da bir Kürt devleti kurmak istediğini yazıyor.

Tespite göre terör örgütünün 4-5 bin kadar silâhlı adamı bulunmakta, bunların yarıdan fazlası (3 bin - 3 bin 500) Kuzey Irak’ta barınmaktadır.

Dün Meclis Başkanı Cemil Çiçek “Yedi düvelle savaşıyoruz. Kan ve ateş çemberi içindeyiz” diye konuşuyordu.

Oysa PKK dışında bir tehdit yaşamıyoruz.

Beş bin PKK’lının her biri ateş olsa yine Şemdinli’de iki haftadır yaşanan rezaleti açıklamaya yetmez.

Bir avuç eşkıyanın, ikinci büyük NATO ordusu karşısında bu kadar uzun direnmesini izah etmek kolay değildir.

Aslında akılla çelişen başka bir durum daha var:

Türkiye’deki Kürt muhalefet için iç ve dış şartlarda yeni imkânlar doğdu.

Kuzey Irak’tan sonra Kuzey Suriye’de yeni mevziler kazanan Kürtler, hayallerine yürümek için Türkiye başta hiçbir bölge ülkesini tedirgin etmemeliydi.

Ortak aklın ürünü!

Ankara defaatle şunu söylemiştir:

“Kürtlere değil, teröre karşıyız.”

Ama yaşam dersi kendini tekrarladı:

Kürtler için iyi olan şey, PKK için iyi değildir! Çünkü istikrar ve barış PKK’nın sağlığını bozuyor.

Şemdinli’de yaşanan felâketi bu gerçekte aramalıyız.

Sorumlular bir sürü lâf geveliyor. CHP Milletvekili Hüseyin Aygün, Dışişleri Bakanı Davutoğlu’nun “Ne olduğunu biliyorum ama söylemem“ dediğini hatırlatıyor.

Sahi biliyorsa neden söylemiyor?

Yoksa utanıyor mu?

AKP Sözcüsü Hüseyin Çelik de Dışişleri Bakanı Davutoğlu’nu eleştirenlerin yanlış yaptığını belirterek dış politikamızın bir kişiye mal edilemeyeceğini, çünkü “ortak aklın ürünü” olduğunu söylemiş.

Bir yıl içinde komşularla sıfır sorun cennetinden, hepsiyle kanlı bıçaklı duruma gelme cinnetine sürüklendik.

Gerçekten de tek kişinin başarabileceği bir başarısızlık değil bu durum!

Kahramanlar nerede?

Belli ki PKK, Suriye’deki uzantısı PYD’nin Kamışlı ve bazı merkezlerde yarattığı oldubittilerden etkilenmiştir. Geçmişte vur-kaç yaparken bu defa vurduktan sonra kalma, tutunma stratejisini seçmiştir.

Donanımlı bir orduya karşı bunu nasıl başarıyor?

“Asker, yöre halkını kendine kalkan yapan PKK’nın oyununa gelmiyor, masum insanlar zarar görmesin diye sabır ve fedakârlık gösteriyor” diyorlar ama ne kadar?

21. Yüzyıl Enstitüsü Başkanı ve terör uzmanı Prof. Ümit Özdağ dün verdiği demeçte farklı bir sebep açıklıyor:

“Artık kimse kahraman filan olmak istemiyor. PKK Şimdinli’de bu kadar direniyorsa nedeni, sahadaki hiçbir subayın risk almamasıdır.”

Savaşan askerin morali bir numaralı mesele.

O ve Güneydoğu’da hayalini kurduğu devletin öncü nüvelerini oluşturmaya çalışan terör örgütüne hatalarımızla müttefikler kazandırma halleri ciddi olarak ele alınmalıdır.

Her yanlış duvardan çekilen bir tuğla olsaydı duvar şimdiye çökerdi.

Boşlukları doldurmazsak yine çöker!