Millet Meclisi dün Türkiye için tarihi bir karar verdi. Türk askeri Irak'a gidiyor.

Bu kararı yalnız Irak'ı işgal sonrası karmaşadan siyasi bütünlüğünü koruyarak çıkarmak ve Kuzey Irak'taki PKK varlığını tasfiye etmek gibi hedeflerle sınırlı görmemek lâzım.

Asıl hedef, Amerika ile stratejik ortaklık ilişkisini ihya etmek ve Ortadoğu'nun yeniden yapılandırılması sürecinde bu avantajı kullanmaktır.

Nitekim Bağdat'ta ABD'nin kurduğu Geçici Hükümet Konseyi, Türk askeri istemediğini dün ilân etmiştir. Bu sürpriz değildir çünkü geçici otorite, içindeki Iraklı Kürt liderlerin etkisiyle bu projeye baştan beri karşıydı.

Talabani ve Barzani'nin hayali bu badireden hemen değilse bile orta vadede bağımsız bir Kürt devleti çıkarmaktır. Irak'ın bütünlüğünü koruyan bir son, çok istedikleri bir şey değildir.

Dün ABD Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Boucher "Türk hükümetinin kararını memnuniyetle karşılıyoruz. Irak'ta Türkiye'nin oynayacak önemli bir rolü vardır" dedi.

İşgal otoritesi Washington'dan "memnunuz" diyor, Bağdat'taki kuklası "İstemezük" diye bağırıyor. Bu çelişkinin nedenini "Türkiye Irak denklemine hangi sebeple dahil oluyor?" sorusunun cevabında aramak gerekir.

Türkiye Irak'ın toprak ve siyasi bütünlüğü asla bozulmasın istiyor. Bu, petrol ve su kaynaklarına sahip bir Kürt devleti kurma hayalinin engelidir.
ikinci hedef, PKK'nın Kuzey Irak'tan tasfiye edilmesidir. Bu da Türkiye'ye karşı kullanılan etkili bir tehdit kozunun kırılması demektir.

ABD Dışişleri Sözcüsü dün Amerika ve Türkiye'nin Kuzey Irak'ta PKK/KADEK'e karşı "devlet gücünün bütün unsurlarını" kullanacaklarını, altinı çizerek belirtmiştir.

Bundan sonra yapılacak şey, Türk askerinin Irak'ta istikrara riskleri en aza indirerek en yüksek katkıyı sağlayacak şartları hazırlamak, bir yandan da iki ülkenin menfaatine hizmet eden bu fedakârlığı Türk ve Irak halklarına iyi anlatmak olmalı.

Hayırlı olsun. Allah utandırmasın..



Kim aptal?
Anayasa Mahkemesi, motorlu araçlardan alınan ek vergiyi iptal etti.

Eğer bu adaletse, geciktiği için yine işe yaramadı. Çünkü 30 Eylül'de vergi ödeme süresi sona ermişti.

Vergiyi ödemeyenler kurtuldu, itiraz şerhi ile yatıranlar paralarını geri alabilir, "devlet istedi, vardır bir hikmeti" diyen uslu çoğunluk ise avucunu yalayacak.

Fakat yine bir umut var: Meselâ hükümet, fazladan ödenen bu vergileri, 2004 yılının araç vergisine sayabilir.

Aslında bu, hükümet için bir tercih değil mecburiyet olmalı.

Vergisini ödemeyenlerin hep kârlı çıktığı bir toplumda, devlet saygısı ve kanun korkusu duyan yığınlar "aptal" yerine konuldukça dirlik ve düzen kalmaz. Türkiye'nin düştüğü batağı hep bu adaletsizlik suladı.

Vergisini zamanında ödeyen yurttaşını "aptal" yerine koyma aptallığına dileriz bu iktidar düşmez!