PKK Şırnak'taki bir askeri birliğe gece yarısı roketatar, el bombası ve uzun namlulu silâhlarla saldırdı.

Bebekleri, yaşlıları, kadınları ve öğretmenleri öldürmekle ünlenen bu alçaklar güruhu, biri asteğmen olan dört askeri şehit etti.

Ağrı, Bitlis, Ulukışla ve Niğde kentlerinde dört ocağa daha ateş düştü.

Böyle olaylarda babalar "Vatan sağ olsun" derler; ama ana yüreği hayat verdiği evlâdının canını vatan kadar aziz tutar. Onu teselli etmek, rızasını elde etmek o kadar kolay değildir.

Siyasi sorumluluğu taşıyan iktidar bu şehitlerin analarına ne diyecek?

Terörist katillerin başı devletin elindedir ama onun İmralı'dan örgütünü yönettiğini herkes biliyor.

Türkiye'nin AB yolunda Kopenhag kriterlerine uyum sağlaması, ayrılıkçı terörün bahanelerini geçersiz kılmıştır. Fakat iç ve dış baskı gruplarının oyununa gelen iktidar, haddi olmayan tavizleri vermek suretiyle millet bütünlüğüne bilerek veya istemeden zarar vermiştir.

Taviz politikası yanlış

Terör tehdidi altında iken hangi ülke milli kimliğini tartışmaya açıp pazarlık masasına koymuştur?

Yoktur örneği. Türk'ü bir alt kimlik tanımı olarak kullanan Başbakan, teröre dayalı Kürt ayrılıkçılığının tuzağına düşüyor.

"Cumhuriyet'i Türk ve Kürt unsurlar beraber kurduk, sonra bize kazık attınız" diyen nifak cephesinin ekmeğine yağ sürüyor.

Peki, bu cahil, kişiliksiz ve teslimiyetçi politikalar katil sürüsünü durduruyor mu?

Keşke Başbakan İmralı'ya birini gönderip de sordurabilse:

- Be değersiz, hain mahlûk; o masum gençlere niye kıyıyorsun?

İki zorluğumuz var: İktidar acemi, Kürtler adına siyaset yaptığını söyleyenlerin ise çoğu sapkın... Irkçılığı ve terörizmi reddeden, ılımlı ve milletin bütününe seslenen bir dünya görüşünü temsil etmiyorlar.

Bu kalitesizliğin bedelini bir süre daha ödeyeceğiz. Ne yapacağız?

Bu dönemde, PKK cinayetlerinden kendisinin sorumlu tutulacağını Apo'ya hissettiren bir politika belki çare olabilir!