Zülfü Livaneli dün AB macerasını tehlikeye sokacak bir yol kazasının son anda önlendiğini yazıyordu. Avrupa Konseyi'nin Türkiye'ye uyguladığı denetim süreci, önceki gün kaldırılacaktı. Fakat Leyla Zana ve arkadaşlarını ikinci kez 15'er yıl hapis cezasına çarptıran DGM karan, olumlu havayı değiştirmiş, ret eğilimi ağır basmaya başlamıştı. Türk delegasyonunun da çabaları ikna edici oldu ve oylama hazirana ertelendi. Çünkü..

1- DGM'leri kaldıran anayasa değişikliği mayısta meclise gelecektir;

2- Zana ve arkadaşlarının tahliyelerini sağlayacak İnfaz Yasası değişiklik önerisi bugün yarın CHP tarafından meclise sunulacaktır. Fakat CHP'nin bazı siyasi kaygılarla tereddüde düştüğü bildiriliyor.

İktidara hayrı dokunacaksa, doğru bildiği adımları bile atmaktan sakınmak, bizim siyasi muhalefet kültürümüzün temelidir. Asıl bu ilkellik yıkılsaydı şaşardım.

Ama şu var: AKP'liler, CHP infaz Yasası değişiklik önergesi verirse destekleyeceklerini söylüyorlardı. CHP yan çiziyorsa o zaman iktidar partisi niçin bu pratik çareye kendisi sahip çıkmıyor?

İktidar risk ve sorumluluk almaktır. Hamle, AB yolundaki bir taşı kaldıracak, ayrıca on yıldır yatan dört eski milletvekili hapisten sadece bir yıl erken çıkacaktır. Silâhlı eşkıyayı dağdan indirmek için defalarca pişmanlık yasası çıkaran meclis, herhalde bu yüzden sıkıntıya düşmez!

Böyle töreye lanet!
Töre komedisi yazarı Sir John Vanbrugh "Töre, sersemlerin yasasıdır" demiş.. Peki töre cinayetlerini yıllar yılı çaresizce izleyen ve bu vahşete son verecek yeni ceza yasasının mecliste beklemesine ses çıkarmayan bir topluma ne ad vereceğiz? Nasıl bir adalet duygusudur bu? En köklü uygarlıklara kucak açmış bu toprakların kötü talihi miyiz biz?

Zorla kaçırılmış küçücük kızların, hedef oldukları vahşet yetmiyor gibi babaları veya erkek kardeşleri tarafından öldürülmesi, hangi soylu törenin emri olabilir? Töre cinayetleri bizi aşağılıyor. Töre cinayetleri, göç olgusuyla İstanbul'a kadar gelip dayandı.

Avcılar'da kaçırılan 14 yaşındaki bir kız günlerce tecavüze uğradı. Kaçmak istedi, yakalandı, dövüldü, yine tecavüz edildi. Kurtarıldığını sandığı bir anda babası tarafından telle boğularak öldürüldü. Bu şekilde ailenin namusu temizlendi! Bu zavallıyı öldürmekle, deprem enkazından çıkarılan bir yaralıyı öldürmek arasında ne fark var? Masumu, mağduru cezalandırmak hangi törenin buyruğu?

Bu olsa olsa, aşağılık bir korkaklık olabilir. Çünkü tecavüzcüye bedel ödetmek risk taşıyor, yürek istiyor. Yaralı ceylanları öldürmek ise, ceza indirimi ile korunan ucuz bir çözüm. Töre cinayetlerinin son kurbanı Nuran, ceza yasasını hâlâ çıkarmayan milletvekillerinin dilerim rüyalarına girer!