Cefakâr demokrasimiz yeni bir sınava hazırlanıyor.
Çoğulcu, barışçı, özgürlükçü bir yaşam düzenine geçişi önümüzdeki gündem, bize fırsat olarak sunuyor.
Yaşanacak tecrübenin kalıcı iyilik niteliği kazanması, doğru formüle edilmesine bağlıdır.
Büyük bir çoğunluk, Cumhurbaşkanı’nın halk tarafından seçileceği 10 Ağustos tarihini merkez alarak devletin üst katında yaşanacak değişimin aktörlerini isimlendirmeye uğraşıyor.
Bu konuda zahmete gerek yok. Çünkü en azından çalıştığı kanıtlanmış bir Putin-Medvedev tahteravallisi var.
Bu mekanizma rejimin 1 ve 2 numaralı adamlarını Devlet Başkanlığı ile Başbakanlık koltuklarına dönüşümlü olarak oturtuyor.
Bizde Putin hazır da Medvedev adayı tarife uymuyor.
Cumhurbaşkanı Gül’ün başkanlık düzenini gerekirse oldu-bittilerle yerleştirecek olan Tayyip Erdoğan’a biat etmesi mümkün görülmemelidir.
Bu zor bir uzlaşmadır.
Son Gül-Erdoğan görüşmesinde “Başbakan ve Genel Başkan kim olsun?” meselesinin sonraya bırakılması şaşırtıcı değil. Bu karar, problemin hasar yaratmadan çözülemeyeceği gerçeğini Gül ile Erdoğan’a birlikte kabul ettirmiş demek ki.. öyle görünüyor.
Bu günleri, dürüstlüğü şüphe götürmeyen bir seçimi gerçekleştirmek için değerlendirmek lâzım.
Şu andaki sorun, seçimin adil olmadığı iddiasının haklılık taşımasıdır.
Üç aday yarışacak 10 Ağustos’ta.
Biri Başbakan... Devletin tüm imkânları emrinde.. Biri milletvekili üçüncüsü milletvekili bile değil.
Başbakan Ferrari ile, diğer ikisi bisikletle girecek yarışa...
Hayırlı bir yolculuk olmaz bu!
Anayasa’da istifa diye bir mecburiyet bulunmuyor. Olabilir.
İktidar partisi, liderine devletin tüm imkânlarını seferber edecektir.
Propagandanın etkinliği, rakip adayların üstünden silindir gibi geçecektir.
Öyle seçim olmaz. Haksızlığa uğrayanlar süt dökmüş kediler gibi sus pus oturmasın. Adaletsiz bir seçim frensiz araca benzer.
Riski göze alınamaz.
Hele böyle yokuş bir yolda..
Niyet-kısmet
Metropol Araştırma Şirketi’nin son anketi ilginç bulgular sergiliyor.
Mesela Başbakan Erdoğan Çankaya’da partili cumhurbaşkanı istiyor ya; ankete katılan AKP seçmenlerinin yüzde 40’ı tarafsız cumhurbaşkanı istemiş.
Aynı şekilde halkın yüzde 45.4’ü Erdoğan’ın ne başbakan ne cumhurbaşkanı olmasını istemiş.
Tuhaf değil mi?
Sandığa gitme zamanı geldiğinde AKP böyle düşünen seçmenleri nasıl etkisiz hale getiriyor acaba?
