Atalarımız "Ainesi iştir kişinin, lâfa bakılmaz" demişler.

İktidarın İmar Bankası mudilerine yapılacak ödemelerle ilgili kararı, toplumsal vicdanın aynasında hiç de hoş bir görüntü vermedi.

Parti amblemindeki "Adalet" havaya uçurulmuştur!

İmar dosyası, bankacılık tarihinin en büyük ve en rezil soygunudur. Soygunda on yılın bütün iktidarlarının ağır vebali vardır. "Hırsızın hiç mi suçu yok?" diye sorulabilir. Vardır ama kamu otoritesi işini namusu ile ve cesaretle yapsaydı soygun, ulusal yıkım boyutuna varmadan önlenebilirdi.

Fakir millet 8 katrilyon liralık fatura ödeyecek, yazık değil mi?

AKP bu kazığı kucağında bulmuştur ve el koyduğu için cesaretini takdir etmek gerekir. Ama onlar da adaletli davranamama yanlışına düşmüşlerdir.

Başbakan Erdoğan dün, bankadan Hazine bonosu aldığını zannederken dolandırılan 22 bin İmarzedenin 850 trilyon lirayı bulan alacağını ödemeyeceklerini söyledi.

Bu insanların devlete güvenmekten başka ne suçları var?

Günahsızlara
Hükümet, el koyma tarihinden geriye doğru bir ay içinde mevduata çevrilen off-shore hesaplarındaki paralan da ödememe kararı almıştı. Aslında bu da haksızlık.

Çünkü off-shore yasa dışı değil. Uzanların ÇEAŞ ve Kepez'ine el konulmasından sonra Başbakan "Durun, daha neler edeceğim" tehdidini savurunca bu insanlar ne yapabilirlerdi?

Vadeyi bozup, faizden vazgeçerek devlet güvenceli mevduat hesabına geçirdiler paralarını.

Kamu otoritesinin yarattığı boşlukta üreyen ahlâksızlığın bedelini günahsız insanlara ödetmek, onların geleceğini yok etmek, hangi adalet anlayışına sığar?

Para babaları
AKP Imarzedelere dolandırıcılık mağduru gibi değil de sanki Uzan partisinin destekçileri gibi bakma yanlışına düştü. Ve siyaset adaleti öldürdü!

Oysa yananlar, para babaları değildir. 378 bin İmarzedenin 300 binini mevduatı 20 milyar liranın altındaki tasarruf sahipleri oluşturuyor.

AKP, adaletsizliği ile acı verdiği İmarzedeleri onları soyan adamın siyasi sempatizanı haline getirmiştir.

Eğer gerçekten kamu yararı gözetilseydi, mevduata devlet garantisi hiçbir mecburiyet yokken 50 milyardan sınırsız hale çevrilmezdi.

Hazine bonosu ve off-shore kurbanı on binler harcandı, bankada 500 milyar liranın üstünde hesabı olan birkaç yüz kişi kurtarıldı. Bu tercih devlete çok daha pahalıya mal olmuştur.

Merak ediyoruz.. İktidar, ismindeki "Adalet"i hangi hatırlı kişilere feda etti acaba?