Manalı bir başlık oldu, isterseniz daha açık yazayım:

Yani o omuzlar, yumuşacık sıcacık omuzlar, “taş gibi!” omuza dönüşür mü?

Hani dün ağlama duvarı olmaktan öteye geçemeyen erkeklerden bahsetmiştik ya, onların omuzlarından bahsediyorum.

Biri şöyle yorum yapmıştı:

“Kadınların birçoğu nedense hep acıtan erkeklerin peşinden gitmeye bayılıyorlar. Şefkatli omuzdan sadece dost olur, sevgili olmaz diye bir şey yok... Kadın çaresiz kalırsa hepsi oluyor” diye...

“Gerçekten de” diyorum, “Şefkatli omuzlar sert olmaz mı?”

Belki sonradan sertleşir, hı?

Yani başını yaslaya yaslaya bir gün gelmiş kendi kendine şunları söylemeye başlamışsın:

“Ya bunun da omuzları hiç fena değil aslında!!!”

Sevgilinden yeni ayrılmışsın ...

Kendini çok kötü hissediyorsun.

Kızlarla falan zaten her dakika konuşuyorsun, artık işin didiklenmedik tarafı kalmamış ama yakınında bir yerde “o” da var.

Her zaman sana yumuşak davranan, sana kendini prenses gibi hissettiren, seni hep haklı çıkaran ama hatalarını da yüzüne karşı kırmadan söyleyen, o...

Bir de erkek olduğu için biraz daha iyi geliyor sana...

Güven veriyor.

Ona çok rahat sarılabiliyorsun, başını omzuna yaslayabiliyorsun...

(Yasla sen daha!!!)

O da senin saçlarını okşuyor falan...

Ne zaman istesen yanında bitiyor.

(Dikkat ederseniz yavaş yavaş adama sinir olmaya başladım.)

Tamam öyle çok yakışıklı değil, çok havalı da değil, çok esprili de değil, çok seksi de değil ama...

Ama iyi çocuk!

Duygusal en azından!

Adı Kamil biliyorsunuz...

Şimdi bu Kamil’den bir sevgili çıkar mı?

Yorumcu bu sorunun cevabını da gayet acımasız vermiş aslında:

“Kadın çaresiz kalırsa hepsi oluyor” diye...

Çaresiz derken?

Artık çıkacağı kimse kalmamışsa...

Aşktan umudunu kesmişse... Sekste yıpranmışsa...

Mantık ilişkisini denemek istiyorsa...

Vakit geçiyorsa...

Boşluktan...

Öyle mi gerçekten?

Kadınlar çaresiz kaldıklarında, şefkatli omuzlara başka türlü sarılmaya başlarlar mı?

Olabilir.

Tamam buna hiç itirazım yok. Yok da, sakın ha kimse çıkıp bunu eleştirmeye kalkmasın.

Kalkarsa benim de söyleyecek iki lafım olur.

Hiç acımam.

“Madem öyle” derim...

“Madem öyle, bana cesurca cevap verebilir misiniz?

Şefkatli omuzlar masum olur mu?”