Ara dönemin yeni parolası... Yani ne birine âşıksın ne de yeni ayrıldın...

Dün anlattığım; birileriyle tanışma, tanışıp beğenmeme, beğenmeyip sallama dönemi...

Sallarken söylenen yalanlar...

Yani...

Onlara pek, “yalan”da denmez ya!!!

Kimi inandı ve eğlendi, kimi inanmadı, uyduruyorsun dedi.

Lafı böleceğim ama inanmayanlara da ben inanamıyorum!

Herkes sizin gibi hayatı TV dizilerinde bulmuyor, aramaya çıkanlar da var. Yani siz TV karşında karpuz yiyip kıçınızı kaşırken, birileri birilerine “anneme tavuk almam lazım” diyor bu âlemde.

“Tavuk” diyorum çünkü dünkü “atlatma” hikâyelerinin en fazla tutulanı o oldu:

l “Eski bir arkadaşımla onun ofisinde, bir iş yeri kaçamağı yapmaya kalktım. Bir süre sonra adamdan elektrik alamadığımı fark ettim. Gergin öpüşme olaylarının tam ortasında bir anda ayağa fırlayıp (saat gecenin 9’u) ‘anneme tavuk almam lazım’ dedim. Haliyle adam afalladı. Sonrasında bir de adamı kendi ofisinden zorla çıkartıp, kendimi yolda bıraktırıp, kıkırdaya kıkırdaya eve döndüm...”

İşte bu yüzden ara dönemlerde, bütün öptüklerinin kurbağa olarak kaldığı buluşmaları, o parola ile tanımlayabiliriz.

“Anneme tavuk almam lazım.”

Hem tanımlarız hem de kullanırız.

Yani baktın adam dandik veya tutmuyor bir şeyler, saatine bakıp parolayı söyleyeceksin:

“Anneme tavuk almam lazım.”

(Saate bakmayı atlamayalım lütfen. Hem daha inandırıcı olur hem ezber dağıtır hem de olaya ciddi bir boyut katar.)

Adam, “Tavuk, anne ve gecenin o saati” bağlantısını kurmaya ve çözmeye çalışırken sen vınnn...

Bu durumda bir operasyon adı da bulmamız lazım.

“Kurbağa operasyonu.”

Kızlar arasında şu diyaloglara artık hazır olabiliriz...

- Akşam ne yapıyorsun?

- Bir kurbağa operasyonum var.

- İyi annene tavuk alman

gerekirse, ara...

Ama...

Her zaman bu kadar karamsar olunmaz.

Bazen de o buluşmayı kadın ister.

Hoşlandığı bir adamla tanışmak için araya birilerini koyar.

İlk buluşmayı heyecanla bekler...

E, buna da, “Kurbağa operasyonu” denmez! Yazık olur!

En azından adamın kurbağa olmadığı biliniyor.

Bence buna “Emre” adını koyalım.

“Emre operasyonu...”

Niye?

Bilmiyorum.

Kesinlikle ne birine atıfta bulunuyorum ne de o isimde birini tanıyorum...

Sadece, “Emre” ismi, insanda iyi bir intiba bırakıyor...

İyi bir eğitimi ve ailesi olan, modern, yakışıklıca ama fazla değil, esprili falan bir tip gibi...

Tek kusuru, biraz çapkınca ama sevince bırakır izlenimi veriyor.

Mecburen çapkın yani... Hayatında kimse yok ya, o yüzden...

Ne saçma değil mi?Ama öyle...

O halde “Emre Operasyonu”nuna da bir parola bulmamız lazım...

“Annem tavuğu fırına koydu!”