Hastanedeydik... Bekleme koltuklarında sıramızı bekliyorduk.

İki ya da üç koltuk yanımda, benim yaşlarımda türbanlı bir kadın oturuyordu.

Bir süre sonra 7-8 yaşlarında ‘türbanlı’ bir kız çocuğu babasıyla birlikte geldi, karşımıza oturdu.

İster istemez anneme dönüp,

“Baksana nasıl da küçücük kız...” dedim.

Ama irite edici bir ses tonuyla falan değil hatta tam tersi gayet üzgün ve yumuşak bir tonla...

İki ya da üç koltuk yanımızda oturan türbanlı kadın yerinden kalkmadan eğilerek ve alenen bana baktı.

Ben de ona baktım.

Bana çok uzun gelen ama aslında 5, en fazla 7 saniye süren bir bakışmaydı.

Sanki bütün sesler kesilmişti.

Sanki oradaki herkes de bize bakıyordu... Belki de kimse farkında bile değildi, bilmiyorum.

O anı nasıl tarif etsem? O hissi...

Korku...

Gerginlik...

Meydan okuyucu...

Hayır hiçbiri değildi...

Sakindim.

Bakışlarını benden çekti, koltuğuna tekrar yerleşti.

Ben de sırtımı koltuğa yasladım. O an aklımdan şunlar geçti:

“Ya bir şey söyleseydi...”

“Ya bir şey söyleseydi, ne yapardım?”

“Ya bir şey söyleseydi, ne yapmam gerekirdi?”

Hiçbirinin cevabını vermedim. Bir plan yapmadım.

Oluruna bıraktım.

Ama...

Üniversitelerde, kafelerde veya başka yerlerde, genç kız öğrenciler arasında böyle bıçak sırtı anlar sadece bakışmalarla sonlanır mı?

Herkes, hele ki gençler bizim kadar sakin olabilirler mi?

Yoksa artık üniversitelerde öğrenci olayları kızlar arasında mı geçecek?

Saç saça baş başa...

İşte bunu istemiyorum...

KURULDA KADIN OLSAYDI...

Hani, “Türban yasağını kaldırmak için TBMM’de kurulan komisyonda hiç kadın yoktu” diye eleştiriliyor ya...

Ben tam tersini düşünüyorum.

İyi ki yoktu!

Sanki oraya “Hayır” diyecek bir kadını mı koyacaklardı?

Yoo...

Düşünsenize...

Bu sefer de. “Kurulda kadın da vardı ve o da ‘Evet’ dedi” diyeceklerdi...

Ne yazık ki!

Hatta daha da kötüsü var;

Üstelik kadının başı da açık olacaktı...

Evet ne yazık ki, türbanı destekleyen başı açık kadınlar da var. Laik olduklarını, söyleyen. Demokrasi adına...

Türbanı destekleyen başı açık veya kapalı kadınlar...

İşte ben bunu anlamıyorum...

SENİ UÇURDULAR SANDIK

Hani 15 gün yazmadım ya, hastaydım...

Nasıl mail’ler geldi biliyor musunuz?

“Yazı konularınızdan dolayı sizi de uçurdular sandık.”

“Bir süredir yazılarınızı göremeyince bakıma mı alındınız diye düşünmeye başlamıştım”

Atıldığımı sanmışlar...

İnsanlar artık böyle bir durumu doğal kabul etmeye başlamışlar...

İşte ben buna üzülüyorum.