Senin orada ne işin var?

Onun arkadaşı olsaydım hiç düşünmeden bunu sorardım:

“Senin o partide ne işin var?”

Onu İstanbul sokaklarında elinde kırmızı karanfillerle gördüm. Kalabalığın arasında Kadir Topbaş’ın arkasında yürüyordu.

Oysa biz onun ellerinde sarı laleler var sanıyorduk.

Öyle hayal etmiştik.

Ve çok da yakıştırmıştık.

Uğruna şarkılar yazılan çağdaş bir Türk kadını... Biricik Suden.

Şimdi AKP’den Beyoğlu Belediye Meclisi üyeliği için aday olmuş.

O yüzden Kadir Topbaş’ın arkasında elinde kırmızı karanfillerle yürüyormuş.

“Politik söylemlerim olmayacak” demiş.

“Ah!” dedim, “Ahh...”

Keşke onun arkadaşı olsaydım.

“E ama...” derdim, “Bu bir politika. Farkında mısın, senin aday olduğun yer de siyasi bir parti. Sen yani, siyasi bir partinin adayısın. Onu temsil ediyorsun. Üstelik de, ülkemizi dini motiflerle yönetmek isteyen bir partiyi. ”

“İnandığım insanlarla birlikteyim” demiş.

Kime?

Kadir Topbaş’a mı inanıyorsun diye sorardım doğrusu...

Türk kadınını başı kapalı kabul eden bir adama mı?

Daha geçen gün gençliğinde çektiği bir filmde bile küçücük kızını din dersine gitmeye teşvik ediyordu.

O gençliğinde deme sakın, şimdi AKP’de ve eşinin başı kapalı.

Bu sana bir şey ifade ediyor mu?

Kazanırsa belediyenin tasarım danışmanı olacakmış.

Ha, işte orada biraz sinirlenirdim:

“Ne tasarımı biriciğim. Ne tasarımı... Bunlar ülkeyi başka türlü tasarlamaya çalışıyorlar.”

Farkında mısın bilmiyorum ama bu ülkedeki bütün çağdaş kadınlar rejim kaygısı içinde... Bütün çağdaş insanlar onların tasarladığı rejimin farkında.

Bize, “siz” diyorlar daha ne olsun?

Onlar başka şeyler tasarlıyorlar, başka...

Sen?

Sen niye oradasın?

“Eleştirilere kulağım tıkalı” demiş.

Gerçekten de AKP’li olmuş galiba...

Bu partide olmayı, bu partiyi savunmayı hiçbir kadına yakıştıramıyorum ama ona hiç hiç yakıştıramadım.

Hiç!

Onu gördüm.

Elinde kırmızı karanfiller vardı.

Ben de onun ellerinde sarı laleler var sanıyordum.