Uzun yıllar görüşemediğim bir arkadaşıma gitmek için kaldırımda yürürken, daha önce hiç gitmediğim bir kuaförün vitrinindeki aynaya gözüm ilişti. Saçlarıma baktım. Hoşuma gitmedi. Hemen kuaföre girdim ve "Şampuan ve fön rica ediyorum" dedim. 25 yaşlarındaki genç usta, saçlarımı çift şampuan yaptıktan sonra, aynanın önüne oturtarak havluyla diplerine friksiyon yapmaya başladı. Her girdiğim yeni kuaförün ağzından çıkmazsa olmaz sorusu çabucak geldi. "Hangi kuaföre gidiyorsunuz?" "Oturduğum yerde kuaförüm var." "Saç bakımı yaptırıyor musunuz?" Yıllardır kuaförüm Yusuf Bey, "Ayşe Hanım, gelin bir bakım yapalım saçınıza" der durur ancak benim vaktim bir türlü bu işe fırsat vermez. Yusuf Bey söyler, ben atlatırım. Bu iş böyle devam eder durur. Usta sorunca, tam sırasıdır, küçük bir beyaz yalan söyleyeyim dedim. "Aaaa tabii ki... Her ay bir kere saçlarıma özel bakım yaptırırım." Genç usta, tırnakları saç boyasından açık kahverengi olmuş, uzun parmaklarını saçlarımın içine arkadan öne doğru daldırırken, "Belli, bellimi Ayşe Hanım! Saçınızın zindeliğinden, canlılığından muntazam bakım yapıldığı (!!) çok belli." Gülmemek için kendimi zor tuttum. İnce fön fırçaları asker gibi önüme dizildiler ve usta sağ eline fön makinesini alarak, orta en önümdeki bir tutam saçı kurutmaya başladı. Benim her zaman alıştığım kuaförüm ense kökündeki tutamdan başlar, öne ilerlerdi, baktım bu usta tam tersi bir işlem yapıyor.

"Arkadan başlayıp öne gelinmez mi?" diye ukalaca bir soru sordum. "Haklısınız. Ancak o kadar çok ELEKTRİK KESİNTİSİ yaşıyoruz ki, önden başlamak zorunda kalıyoruz. Gene elektrik kesilirse, en azından önünüz toparlanmış olur!" Böyle YARATICI bir gerekçeyle ilk defa karşılaşıyordum. Gülmeye başladım. Kuaför de gülmeye başladı. İkimiz de beyaz yalanlara sığınıp, kahkahalara boğulduk.