Ayşe ve Leyla Alemdar kardeşlerin sohbetine doyum olmuyor! Her akşam sabahın erken saatlerine kadar koca bir grup bu ikiliyi dinlemeye doyamıyoruz! Ayşe Alemdar çok uzun yıllar Club Meditteranee kurumunda çalıştığı için bir çok inanılmaz hikâyeyi bizlere aktarıyor. Örnek vermek isterim: "Fildişi Sahili'nde Club Med'i kurduk. Personel yerli tabii. Gayet güzel, işleri yerlerine oturttuk. Club işliyor! Üç ay sonra personelden biri geldi ve anneannesi öldüğü için bir hafta izin istedi. Üyesi olduğu Yakuba kabilesi, bulunduğumuz yere bir hayli uzakta olduğu için vaktinin çoğu yollarda geçecekti. 'Normaldir' dedim ve kendisine istediği izni verdim. Bir hafta sonra döndüğünde ise onların cenaze ve kabristan geleneklerini öğrenmek için kendisiyle kısa da
olsa bir sohbet yapmak istedim.

- Anneannene üzüldüm. Her şey yolunda gitti mi?

- Gitti Madam. Anneannemi bir güzel hepimiz YEDİK! Kulaklarıma inanamamıştım!

- Yediniz mi dedin?

- Evet efendim, bütün aile fertleri, anneannemi çok güzel yedik.

- Bu bir gelenek mi?

- Evet Madam. Bizim kabilede kim ölürse, vücudunu bir güzel pişirir yeriz. Siz bilmiyor musunuz?

- Bilmiyorum ve gerçekten şaşırıyorum. Anlayabilmiş de değilim.

- Bunda anlamayacak bir şey yok... Anneannemi yedik ki, o içimizde YAŞAMAYA devam edebilsin. Siz Avrupalılar bir ölürsünüz, yolun sonu olur. Oysa bizler ölürüz ama yaşamaya devam ederiz."

Bütün bunları o kadar normal ve sıradan bir biçimde anlatmış ki, Ayşe'nin şaşkınlığı geçmek bilmemiş. "Ayşe" dedim. "İki ay önce bize bir Amerikalı konuk oldu. Çanakkale'ye yemeğe götürdük. Yemeğin üstüne tatlı ısmarlamak için mönü geldi. Ben her bir yemeği tercüme ediyorum. Sıra TAVUK GÖĞSÜNE geldi. Tercüme ettiğimde, adamın gözleri faltaşı gibi açıldı! Aynı senin anneanne yemeği durumun gibi... "ET TATLISI nasıl olur? Nasıl yersiniz? Aklım almıyor!" diye şaşırdı. Denemedi bile. Kültür farklılıkları her zaman herkesi şaşırtabiliyor!