Geçenlerde Hüseyin Üzmez Bey'in köşesini okudum. Kendisinden 39 yaş daha küçük bir kızımızla evliliğini savunur tarzda bir yazı yazmış. Burada Lokman ile oğlu ve tek merkep üzerine küçük bir hikâye anlatmış. Herkesi memnun etmek mümkün değil tabii. Lokman da tüm ihtimalleri denemiş, kimseyi memnun edememiş. Bir ihtimali unutmuş tabii, o da merkebi kendisinin sırtlayıp götürmesi ama ona da itiraz geldi elbet. Aynı Sayın Üzmez Bey'e geldiği gibi. Yazının devamında "Allah'a gerçekten inanan insanlar konjonktüre, modaya, çoğunluğa, halka uymazlar..." diyor ve "Beşeri sistemlere zerre kadar değer vermezler" diye ilave ediyordu. Bilmem vallahi marjinalliği, "Ben hesabımı Allah'a veririm!" ile örtebilmek de özel bir maharet istiyor. "Çetin imtihanları geçemeyenlerin" yöresinde miyiz? Yoksa "Adaaam sendeee, yarın öbür gün gideceğiz zaten. Atın ölümü de arpadan olsun" mudur durum?! Hah, hah! Tabii Sayın Üzmez'in o her zamanki kahkahalı penceresine güvenerek yazıyorum. İlahi aşk ateşinin nuru mu, beşeri tutku alevlerinin dayanılmaz kızıllığı mı, yoksa cehennem ateşinin rengi mi daha çetin, öbür tarafta hepimiz göreceğiz inşallah! Kızımıza ve Hüseyin Beyefendi'ye de iyilikler ve mutluluklar diliyorum.