Aslı Yılmaz genç bir tiyatro olan Siyah Beyaz ve Renkli'nin (SBR) 'Tesir' oyunuyla Afife Jale 'Yılın En Başarılı Kadın Oyuncusu' ödülüne layık bulundu. Depresyonda olan bir psikiyatristi canlandırdığı ödüllü rolünü dinledik.

Sekiz yaşında Devlet Tiyatrosu'nda yanlış bir kapıyı çalmamla hayatıma tiyatro girdi. Sonra konservatuara girdim. Ardından Londra'da master yaptım. Mezun olduğum Istanbul Üniversitesinde akademisyen olarak çalışmaya başladım. Şehir ve devlet tiyatrolarında büyüdüm sayılır. 3-4 yıldır sahneye çıkmıyordum. Yönetmen Çağrı Şensoy mezun ettiğim öğrencilerimden biri. Salih ve Güneş'le Siyah Beyaz Renkli tiyatroyu kurdular. Tesir'i okuduğumda çok beğendim. Sahneye öğrencilerimle dönmek büyük mutluluk.

SBR'yi kurduklarında daha ikinci sınıf öğrencileriydiler. Öğrenci harçlıkları ile kurdular. Bu oyun için ışık tasarımcısının annesi sahneye dikiş makinesi kurup, perdeleri dikti. Bir ödülün gelmesi bu tarz genç tiyatroları görünür kılacak, o açıdan sevindirici.

Türkiye'de tiyatro hala varlık içinde yokluk yaşıyor. Ödenekli tiyatrolar da öyle. Gençlere fazla imkan tanınamıyor. Zorlu bir eğitimi bitiriyorsun ve mesleğini yapamıyorsun. Aslında tüm sanat dalları için geçerli.

Şöhret olabilmek mi, tiyatro aşkı mı, ince bir çizgi var. Bir çok gencin hayali bu. Ama mesela SBR'deki oyuncular dizi yapmıyor olsaydi kendi tiyatrolarını döndüremezlerdi.

İki genç üstünde yapılan deney üstünden bu gerçek aşk mı, bize pompalananların yarattığı sanal dünya mı sorusu soruluyor. Reklamlar da duygulanmamız için bizi pompalıyor. Sürekli bir 'Hayatı dibine kadar yaşa, Anı yaşa' mesajı. Aşk fetişizmi yapıyorlar. Belki daha rasyonel olsak daha sorunsuz yaşıcaz.

Aşk dediğimiz şey hormonlarla da ilgili olduğu için, belki de hormonu verdiğinde aşık edebilirsiniz diyor oyun. Anti depresanlardaki mutluluk verici maddeler ele alınıyor. Dopamini tetikleyen şeyler, olumlu, yüksek duygular, aşk. Bunu dışardan versek hayat daha güzel olmaz mı diyen doktorla benim çatışmamı ele alıyor. Peki ama bu sanal değil mi, diyorum.

Herkes kendine göre yaşıyor ama o kadar çok dönüşen, değişen şey var ki. Hangisi aşkttı, hangisi sevgi, isim vermeli mi bilemiyorum. Kendi adıma çok mutlu bir evliliğim var. İçini titreten şeyin bir süre sonra olmaması çok normal, her gün pijamasıyla gördüğünüz insana karşı. Ama onun yerine gelen sevgi hali çok daha güzel. Sevgiyi ise aradığım her yerde görüyorum. Köpeği sevmek mesela. Neden belli bir özneye yönlensin? Siz onu severken yine bir sürü hormon yükseliyor. Sevgi hormonu her yerde bulunabilir.