Bu kadar iddialı bir başlık atınca, altındaki spotta oturup bunu açıklamak lazım.. Bunun da lisenin sadece iki sınıfında beş yıl okumuş biri olarak bana düşmesi hayatın cilvesi..

Şöyle söyleyeyim, Ferran Adria’nın yaptığı iş moleküler gastronomi.. Benim okurum bunu anlamıştır..

İşin sanat kısmı ise ortaya çıkan yemeklerin tablo gibi olması.. Tabağa bakmaktan yemeğe kıyamıyormuş gibi yapmak lokanta müşterisine avantaj sağlıyor.. Müşteri sanattan etkilenmiş gibi yaparken, yan masaları gözleyip yemeğin nasıl yeneceğini çözüyor.. Ek yerini belli etmiyor..

Gazetenin başına diktiğim Zafer Mutlu’nun hizmetime verdiği iki sponsor çift, bir de ben..

Gölgede kırk dört derece ile o günlerde Mekke’den daha sıcak olan Barcelona’dan bir minibüsle yola çıktık..

Yüz yirmi beş kilometre yol yapıp Rosas kasabasına ulaştık.. Burası tıpkı Bodrum gibi deniz kenarında konuşlanmış bir kasaba..

İki kilometrelik hilâl şeklinde doğal kumsala sahip bir sahili var.. Sahil Rio’daki Coppacabana plajının küçük ölçeklisi gibi..

İnsanlar kumsala sere serpe yayılmış, güneşin ve denizin tadını çıkarıyor..

Kadınların kısm-ı umumisi üstsüz güneşlendiğinden seyri çok hoş bir manzara çıkıyor.. Sahil boyu yürümeye doyamadım..

***

elBulli’de yemek bir gün sonrasına.. Biz yine de tedbir olarak “kılık kıyafet şartı” var mı soruşturduk, yokmuş..

Ertesi gün akşamı zor ettik.. Otelden minibüsümüzle ayrıldığımızda saat sekiz on beşti.. Lokanta şehre on iki kilometre uzakta..

Hesabımıza göre vaktinden önce orada olabileceğiz.. Ege sahillerindeki gibi bir köy yolunda gidiyoruz..

Yol asfalt ama pek dar..

Kimi yerlerinde karşıdan gelen araca yol verebilmek için sağa sokulup, bekliyorsun..

Derken bir dağa tırmanmaya başladık.. İşte benim sinirlerimin oynadığı yer burasıdır..

BU NASIL YOL?

Tırmandıkça yolun sağında kalan

uçurumların derinliği artıyor, yol daha korkutucu hale geliyor.. Şoför daracık yoldaki keskin virajları almaya çalışırken minibüsün sağ arka tekeri iki üç kez boşlukta kaldı..

Ben de duygusal insan olduğumdan yoldan başlayıp, Rosas’ın yerel hizmet veren kurumlarına kadar aklıma kim geldiyse saydırdım..

Oradan da elBulli’yi böyle bir yerde kurma akıllarına giriştim..

elBulli’nin şefi Ferran Adria’nın artık bir sadist olduğundan, müşteriye zulüm için böyle bir yer seçtiğinden şüphem yok..

Her yıl iki milyon insan el ovuşturup, yalvarır gibi olacak..

Onların içinden seçilen şanslı pisboğazların sinirini bir de böyle Akabe Geçidi gibi dağ yolunda sınayacak..

Zeybek donu kısalığındaki yol böyle böyle yarım saat sürdü, her saniyesinde sinirlerimiz hoplaya hoplaya menzilimize ulaşabildik..

elBulli’nin görünümü geçen yüzyıldan kalma taş binasına gelene kadar çok sayıda küçük koyu tepeden izledik..

Çevresi yemyeşil ağaçlarla işlenmiş birer oyalı mendile benzeyen bu koyların güzelliği insan aklına sığacak gibi değil..

Ertuğrul Özkök’ün gazetesinin dünyanın en iyi elli koyundan biri ilân ettiği Torba geldi aklıma.. Torba ilk elliye giriyorsa, geriye kalan ilk kırk dokuzu burada gördüğüm koylar tamamlıyordur..

elBulli’nin kıyısında konuşlandığı koy ise gördüklerimizin en güzeli.. Gömlek cebi gibi küçücük ama derinliğinden dolayı denizin mavisi laciverde yakın..

Etrafında envai ağaçlardan oluşmuş sıkı bir orman dokusu.. Yemeği boş ver.. Bu manzara bile insana kilo aldırır..

***

Minibüsten indik.. Binanın önünde kimseler yok.. İki Kuzey Avrupalı bir fotoğraf makinesini tripota oturtmuş, görüntü biriktiriyor..

Yediğimizi içtiğimizi yazacağız ya!

Ben de “deterjan promosyonu” gibi duran uyduruk fotoğraf makinemi sponsorlarımdan birinin eline verdim.. Kapı önünde poz poz fotoğraf çektirdim..

Adım gibi biliyorum.. Gazetem bu fotoğrafları “Ay’a ilk ayak basan Haymanalı..” heyecanı ile kullanacak..

Fotoğraf faslı biter bitmez koyu renkte takım elbiseli biri peydahlandı..

Demek ki içerden hallerimize bakıp, bu “görmemişlik ritüelini” bitirmemizi bekliyorlarmış..

Takım elbiseli zat bizleri içeriye buyur etti.. Topluca arkasından seyirttik..

Böyle durumlarda beni bir “fukaralık kompleksi” basar.. Doğal olarak ilk kez ayak bastığım bu yeri alıcı gözle incelemem gerekir değil mi?..

Ben tam tersini yaptım.. Sağıma soluma bakmadan, teşrifatçının ardından kayıtsızca yürüdüm ki görenler “Besbelli canım bu adam her akşam burada yemek yiyordur..” desinler..

İçerisi ferah, sade ama bir o kadar da şık.. Abartı yok.. Duvarlara yemek yiyen ünlülerin fotoğraflarını da asmamışlar..

Masamıza yerleştik.. Pencereden koyun enfes manzarasına hayran hayran baktık..

Burası elli kişilik bir lokanta ama masaları ille de dolduracağız türünden bir gayrete girmemişler..

Yanıbaşımızda altı kişilik bir masa düzeni var.. Genç bir çift karşılıklı oturmuş..

Oğlan belli ki kızı ıhtırmayı plânlayıp, buraya getirmiş.. “Bak ben seni nerelere götürüyorum..” havasında kızın elini tutuyor..

Kız da kararsız, süzüm süzüm süzülüyor.. (Ye yemeğini kurtul!)

Bir başka masada dört kişilik yere üç müşteri oturtmuşlar.. Buradan da müessesenin gözünün tok olduğu belli işte..

Dikkatimi çeken bir şey de “Aile Salonu” kavramı olmaması.. O yüzden kadın erkek bir aradalar..

MUTFAKTAYIZ

Garsonların tamamı siyah takım, içlerine de siyah gömlek giymişler.. İnce ve fit görünümlüler.. Boy ortalaması bir seksen..

Mafya Meslek Lisesi’nden mezun olmuşlar gibi hepsi bir kesim..

Mutfaktakiler ise siyah pantolon üstüne giydikleri beyaz iş ceketleriyle çalışıyor..

Nereden mi biliyorum? Mutfağı denetledim de oradan.. Teşrifatçımıza “görebilir miyiz?” diye sorduk..

“Elbette..” deyip bizi mutfağa yönlendirdi..

Mutfak, içinde hiç yemek pişmediğinden tertemiz.. Tezgâhlarda hangi masaya ne servis edilecekse onların tabakları dizili..

Her tezgâhın başında yedi sekiz beyaz ceketli genç aşçı o tabakların başına üşüşmüş telaşla bir şeyler yapıyorlar..

Görüntü bir hastanenin acil servisi gibi..

Benim gibi görgülü olmayan bir müşteri ameliyathaneye benzeyen bu mutfakta çalışanların hallerini görse burada “böbrek nakli” yaptıklarını sanır..

Biz onları seyrederken o kalabalığın içinden şeflerin şefi Ferran Adria çıktı.. Temiz yüzlü, rahat, komplekssiz bir adam..

Bir yazar onun yüzünü Beethoven’in çok bilinen portresine benzetip, üzerine yazı döktürmüş.. Adam haklıymış.. Ferran Adria tip olarak Beethoven’in saç tıraşı olmuş hali..

Büyük bir alçak gönüllülükle yanımıza geldi.. Mutfağı merak eden her müşterisine yaptığı gibi bizlerle tokalaştı..

Sonra fotoğraf çektirdi..

Onun bu tevazusu içimi rahatlattı.. Baktım, boyu benimkine neredeyse eşit.. Benim bir de on beş kilo fazlam var.. Güreşsek yenerim..

***

Yemekten yazı malzemesi niyetine “dört kat post çıkarmayı” plânladığımdan mutfağı incelemeye başladım.. Sponsorlarımdan diş teli takmış olanı da fotoğrafımı çekiyor..

Ben de Hıfz-ı Sıhha’dan gelmiş sağlık denetçisi gibi mutfağın orasına burasına bakıyorum.. Çatalları, tabakları dürtüyorum..

Mutfak denetimi bittikten sonra yerlerimize oturduk.. Saat dokuz ama yemek servisi dokuz buçuk gibi başlayacağından beklerken birer içki almamız uygun olacaktı..

Erkekler olarak birer malt viski söyledik, kadınlar saçma sapan Cosmo kokteyllerinden birer adet zayi ettiler..

İçkilerimizi içerken de vakitten kazanmak için şarap listesini incelemek istedik..

İstemez olsaydık..

AL SANA LİSTE

İçinden çıkmaya çalıştığımız şarap listesi yüz elli sayfalık.. İçinde binlerce seçenek var..

Yer sofrasından masaya terfi ederken hoşaftan şaraba yatay geçiş yapan her Anadolu yiğidi gibi ne seçeceğimizi bilemiyoruz..

Herkes birbirini “Hani sen listeyi çalışmıştın?” diye suçluyor..

Listeye bakıyorum.. Yirmi euro’luk şarap da var üç yüz euro’luk da.. Bizdeki gibi “kat karşılığı” içilebilen fiyatı çok abartılı şarapları listeye almamışlar..

Garsonlar ise bizim gibi acemilere idmanlı.. Temsil yüz euro’luk bir şaraba parmak basıp “Ne dersiniz?” diye fikir almak istediğimizde cevap değişmiyor..

“Mükemmel bir seçim..”

Bu cevabın içinde “Senden başka ne beklenirdi zaten..” havası da var..

Veya Recep İvedik gibi kompleksli olduğumdan bana öyle geliyor..

Sanki “Doğru şarabı seçsen şaşardım..” cevabı almış gibi listeden başka bir şaraba parmak basıyorum..

“Ya bu?” diye beden diliyle sorduğum sorunun cevabı değişmiyor..

“Harika bir seçim..”

Anlıyoruz ki garsonlardan hayır yok.. Kafalarını kessen şarap listesinin ek yerini belli etmeyecekler..

Aramızda bakışarak “yüz euro’nun altında bir şey seçersek bu herifler arkamızdan dedikodu yaparlar..” konusunda anlaştık..

“Ya Settar! Ya Gaffar!” deyip yüzlüklerden birini seçip ısmarladık..

Şarap listesi kalkar kalkmaz yemeklerimizin sunumunu yapan Sinyora Marta Ferre yanımıza gelip, bizlere sunulacak degüstasyon mönüsü hakkında temel bilgileri vermeye başladı..

Anladığım şu..

Ne yersem yiyeyim bir şey anlamayacağım..

Çünkü otuz beş yemekten oluşan mönümüzde hiçbir şey göründüğü gibi değil, hiçbir yiyeceğin tadı bildiğimiz tatlardan değil..

Allah utandırmasın..



YARIN: Otuz beş yemekten oluşan Ferran Adria sunumlu şölen başlıyor..