Füzeler havada uçuştu, binalar yıkıldı, insan zayiatı oldu.. Nihayet ateşkes kabul edildi.. Yani olay gelip geçti.. Peki bu işte elimizde ne kaldı? Nafi bir köşe yazarı olarak İsrail-Gazze krizi sırasındaki hâllerimizi masaya yatırıyorum..

Bu İsrail ile Filistinliler arasında Gazze’de patlak veren niza biraz kafamı karıştırdı..

Çok şükür ateşkes kabul edildi de karşılıklı füze uçurma faslı bitti, iki tarafın sivilleri şimdilik paçayı kurtarmış oldu..

Bunlar iyi.. İyi olmasına hem de çok iyi de neden kendimi hâlâ “Yine yakası yırtılan Tüfekçi Bekir olduk.. ” gibi hissediyorum, bilemem..

Ayırmak için araya zıpladığımızdan mı ne?

Niza patlak verdiğinde “Seyrek Bıyıklı Asabi Şahsiyet..” yeri göğü yırttı..

Bir bağırma, bir avazlanma.. Bir köpük köpük köpürme.. Daha beteri maç kavgasında olur..

“Aha..” dedim kendi kendime..

“Bu sefer bizimki fena dalacak.. Artık İsrail’e mi dalar, dönüp Amerika’ya mı? Orasını Allah bilir..”

***

Bağırıp çağırmakla kalmadı..

Uçan halı misali oradan oraya fırtan tayyaresine konduğu gibi “Yallah yabu Kahire.. Çift kanatlı makine..” deyip Mısır’ın payitahtına gitti..

Gittiği yerlerde uçakta durduğu gibi dursa.. Durmuyor ki..

Kahire Üniversitesi’nde bir konuşma yaptı.. Öğrencilere “Derslerinize iyi çalışın.. Hocalarınızı dinleyin..” diyecek sanılıyordu..

Bir eyyam da oradan Tel Aviv’e yüklendi.. Onlar kesmeyince Arap âlemine de bir fırça..

“Filistin’de durumlar böyle böyleyken siz neyi seyrediyorsunuz..” diye..

Arap hocaların başı hep yerde.. Sanki ellerinde keleş var da cepheye onlar gitmemiş..

İSTEYEN ÖLEBİLİR

Oturduğum yerden fena halde eyvahlandım..

“Allah vere de..” dedim kendime.. “Katar Emiri bu hâldeyken eline geçmese..”

Tövbe diyeyim, öyle sinirlenmiş ki “emirdi demirdi..” demez, adamı oracıkta dövmekten beter eder..

Bereket versin Mısır’ın yeni Cumhurbaşkanı Muhammed Mursi başına geleceği kestirdiğinden üniversiteye hiç uğramamış..

O sinirle ona da bir tokat ekleştirse.. Ayıkla pirincin taşını..

Ertesi gün de “Öleceksek adam gibi ölelim..” demesin mi bende hoşafın yağı kesildi..

“Tamam..” dedim..

“Gelir gelmez Sancak-ı Şerif’i çıkaracak.. İlk Cuma namazında seferberlik ilân edecek..”

O bağırıyor.. Dışişlerine bakan hükümet adamı sokaklarda kimi görse boynuna sarılıp ağlıyor.. Tövbe diyeyim, savaş ilân edeceğinden kıl kadar şüphem yoktu..

Tam zamanında yetişti ateşkes..

Birden bir sessizlik, bir sükûnet, bir çelebi hâller.. İki gün boyunca ezip gürleyen o kasırga nerede? Bu mülayim hâller nerede..

Aklıma meslekten büyüğüm, Tatar Cengiz (Yiğit lakabıyla anılırmış..) ağabeyim geldi.. Daha doğrusu bir cenaze törenindeki hâlleri..

Vefat eden yine bir gazeteci ağabeyimiz ve Tatar Cengiz ile birlikte yazılarımızda Talat’ın Kahvesi dile dillendirdiğimiz mekânın müşterileri..

Topluca gitmişler camiye.. Merhumun cenaze namazına topluca katılmışlar.. Namazdan sonra herkes arabasına koşuşmuş ki Karacaahmet’e götürülecek olan mevtanın konvoyunu kaçırmasın..

***

Terslik bu ya! Tam Karacaahmet Mezarlığı’na giriş yapacaklar.. Bakmışlar ki kapıda üç dört başka mevtanın daha peşinden gelen araç kuyruğu var..

Doğal olarak da birkaç cenaze arabası..

Hepsi de birbirine benziyor, nasıl ayıracaksın? Sıranın önünde olanlar kendi cenazelerinin peşine takılmışlar, geride kalanlar için kargaşa başlamış..

Cengiz Ağabey de direksiyonda, kendi cenazesinden kopmamaya çalışıyor.. Biraz geride kaldığından törenin başına yetişememiş..

Yetiştiğinde ise mevtayı mezara indiriyorlar..

Cengiz Ağabeyim hamiyetli insandır.. Böyle kara günde “Seyrek Bıyıklı Asabi Şahsiyet” gibi zaptedilmez olur..

Atlamış çukura..

KIL PAYI KAÇIŞ..

Bir gayret tabutun ucundan tutuyor, ayakları çamur içinde kalmış.. İşçilere “Iskatını şöyle koyun.. Toprağı şöyle eşin..” talimatı veriyor..

Mevtanın cümle yakınları ve arkadaşları da bu insanüstü çabayı hayretle izliyorlar..

Cenaze konvoyunu karıştırıp, hiç tanımadığı bir kadının kabrine geldiğini bilmeyen Cengiz Ağabey ise farkında bile değil.. Hâlâ talimat yağdırmakta..

Birileri kadının oğullarını zor zaptediyor.. Kadının kocası “Demek ki bizim rahmetli hanım belli etmeden kendine dost tutmuş..” hayretinde..

Bir garip durum.. Ne zaman ki Hoca Efendi duasına “Hatun kişi niyetine..” deyip başlamış, Cengiz Ağabey’im başına geleni o saniye idrak etmiş..

Etmesiyle ters yüzü edip kaçmasını yazıyla dillendirmek çok zor..

Şöyle bitireyim meseli.. Kabir başındaki şaşkınlık hâli bizimki kaçarken devam ettiği için dayaktan kıl payı kurtulmuş..

“Seyrek Bıyıklı Asabi Şahsiyetin..” Kahire’deki hâli ile Tatar Cengiz ağabeyimin Karacaahmet’teki hâli zihnimde pişti olduğundan anlattım bu hikâyeyi..

Maksadım, siyaseten pislik yapmak değildir..

Lakin okudukça öğreniyorum ki Amerika’nın siyasette nam salmış ceridesi olan New York Times’ın da buna benzer demeleri var..

***

Sen koca New York Times gazetesi olarak otur “Türkiye, Mısır’da açığa çıktı..” haberi yaz..

O da yetmesin “Orta Doğu’da önemli bir aktör olma hevesindeki Türkiye üst düzey diplomasisinin yeri Mısır’ın arkasındaki koltuktur..” diye yorum yap..

Lafı da “Ankara’nın bölgedeki ağırlığı ortaya çıktı..” deyip kafa bul..

Neymiş, biz bağırıp çağırırken kimse gelip de “Bu işi nasıl yapalım?” diye sormamış..

Sinirimizden ürküp “Bir tokat da bize ekleştirmesin..” korkusundan soramamışlardır..

Şahsen bu görüşe katılmıyorum.. Orta Doğu’daki itibarımız sağlam, ağırlığımız tam..

Her şeyden önce “en iyi ağlayan” dışişleri adamı bizde..