TBMM Darbeleri Araştırma Komisyonu Başkanı Nimet Baş (2):
Benim için çok özel bir andır... Geçen yıl sıkıntılı günler geçiriyordum. Seçim yılıydı, bakandım, çok yoğun çalışıyordum... Doğum günümdü. Kardeşlerim ve arkadaşlarım “Akşam sana geleceğiz” dediler. “Tamam” dedim, eve gittim, hazırlanıyorum. Kapı çaldı, açtım, karşımda Neşet Ertaş, elinde sazıyla! Bana sürpriz yapmışlar. Dondum kaldım. “Kapıyı siz mi açıyorsunuz? Hizmet- çiniz yok mu?” dedi. “Yok” dedim. Çok hoşuna gitti. O akşam karşılıklı türkü söyledik... Hiç unutamam...
Siz çok anlatmak istemiyorsunuz ama bugün Neşet Ertaş’la başlayalım istiyorum konuşmaya...
Size de aynı şeyi söyleyeceğim; ben Neşet Ertaş’ı anlatmaya asla yeterli birisi değilim. Kendi hayranlığımı anlatabilirim en fazla. Çünkü onu hem sanatsal anlamda hem dostluklar anlamında çok daha iyi anlatacak yakın çevresi, ailesi var. Ama şunu diyebilirim; çocukluğumdan itibaren çok büyük bir sevgim var Neşet Ertaş’a.
- Aynı zamanda hemşeriniz de sayılır...
Tabii... Çocukluğumdan itibaren canlı dinleme imkanı bulduğum bir sanatçı Neşet Ertaş. Benim bütün kardeşlerim de başta saz olmak üzere, tüm telli çalgıları çalar. Gitar da dahil.
- 10 kardeşsiniz değil mi?
Evet. 7’si erkek, 3’ü kız. Ben yedinciyim...
- Hepsi hayattadır inşallah...
Maalesef değil. En büyük ağabeyimi kaybettik. 43 yaşında kalp krizinden vefat etti.
- Sizi üzdüm...
Hayat bu... Mutlu bir çocukluktu bizimkisi ama. Ben hemen hemen her akşam müzik yapılan bir ailede büyüdüm. Hâlâ da öyleyiz. Rahmetli babamı ve halamı anarken de aynı şekilde bir araya gelip onların sevdiği türküleri söyleriz. Konya’da akşam muhabbetleri, sohbetleri çoktur. Bu adeta geleneksel bir şeydir. İnsanlar bir araya gelir, sohbet, muhabbet edilir. Bazen oyunlar oynanır, bazen hikâyeler anlatılır. Güzel vakit geçirilir. Böyle dışarıdan bakıldığı gibi değildir Konya. Gerginliğin olmadığı, sükunetin olduğu bir ildir.
En çok ‘Vay Vay Dünya’ türküsünü severim
- Neşet Ertaş’ı canlı dinleme imkanı buldum dediniz... Peki ilk ne zaman, hatırlıyor musunuz?
Çok küçüktüm. Gelirdi, çalardı bizim o bölgelerde... Sanırım bir asker uğurluyorduk. Ya da bir düğün. Öyle bir ortamdı. Babam da eşlik etmişti ona... O dönem sadece Neşet Ertaş’ın değil, hemen hemen bütün sanatçıların plakları vardı evimizde. Hiç kimsede olmayan aletleri Almanya’dan getirtirdi babam. Müzik dinleyebileceğimiz, seslerimizi kaydedebileceği teypler vardı evimizde... Çocukluğumuzda türkü söyletir ya da konuşturur bunları kaydederdi. Eminim o günü de kaydetmiştir. Bunlar hâlâ durur... En çok da Neşet Ertaş’ın “Yazımı Kışa Çevirdin” ve “Zahidem” türkülerini severdi babam.
- Peki ya siz?
Vay Vay Dünya’yı çok severim. Orada sevdiği kızı, onun ölümü üzerine duyduğu acıyı anlatır... Zor İmiş Meğer, Gönül Dağı ve Neredesin Sen de çok severek dinlediğim türküleridir Neşet Ertaş’ın.
- Ailemde herkes saz çalmayı bilir dediniz. Siz de çalabiliyor musunuz?
Babam saz çalardı. Bizler de öğrenelim istedi. Hepimizin saza başlama şarkısı da Karadır Şu Bahtım Kara! (Gülüyor)
- Neden peki?
Kolay çalınıyor. Ama benim hiç kabiliyetim yoktu. Şimdi bir tek bu türküyü çalabiliyorum. O da üç aylık bir çalışmanın sonunda oldu. Üç ayın sonunda sadece onu çalabilince babam bu işi yapamayacağımı düşündü! Çok yetenekli değildim.
- O zaman “Sen sadece söyle” mi dediler?
Kulağım iyidir. Eşlik ederim. O konuda da bir iddiam yok ama söylerim.
- Ama ben sizin Neşet Ertaş’a eşlik edecek kadar güzel türkü söylediğinizi duydum...
Yok, öyle demeyelim. Ama çoğunlukla çok fazla insanın çalıp söylemesinden hoşlanmazdı Neşet Ertaş. Çünkü biliyorsunuz her defasında başka bir formda söyler türkülerini. Ben ona eşlik edebiliyordum...
- Peki devlet sanatçılığını kabul etmeyen Neşet Ertaş’ı, nasıl oldu da Meclis Üstün Hizmet Ödülü’nü alması için ikna ettiniz?
Meclis’te bu ödülün hep hayırseverlere, yardımseverlere verildiğini görünce, sevdiğim ve değerli bulduğum sanatçılara da verilmesini istemiştim. O zaman telefonla görüştük Neşet Ertaş’la. Ondan önce de bir arkadaşımızın evinde çalıp söyleme gibi bir ortamımız olmuştu. Çok güzel bir akşamdı. Sonrasında da böyle telefon görüşmelerimiz oldu. Birbirimizi arar sorardık. Ama benim için çok özel bir andır, 2011 yılında hakikaten sıkıntılı günler geçiriyordum. Seçim yılıydı, bakandım, çok yoğun çalışıyordum... Doğum günümdü. Kardeşlerim ve çalışma arkadaşlarım Neşet Bey’le irtibata geçmişler. Bana sürpriz olsun diye... “Akşam sana geleceğiz” dediler. “Tamam” dedim, gelecekler diye evde hazırlanıyorum. Kapı çaldı, bir açtım, karşımda Neşet Ertaş, elinde sazıyla! Dondum kaldım. “Kapıyı siz mi açıyorsunuz? Hizmetçiniz yok mu?” dedi. “Yok” dedim.
- Çok hoşuna gitmiştir bu...
Evet. Gerçekten de çok hoşuna gitti. Sağolsun ilk o geldi, arkasından arkadaşlarım, kardeşlerim geldi. Müthiş bir sürprizdi. Unutulmayacak bir doğum günü oldu bana.
- Karşılıklı türkü söylediniz mi?
Söyledik... Kaydettik. Onun türkülerini, onun sesinden dinlediğim için söyleyebiliyorum. Çok başarılı olduğumu söyleyemem ama söyleyebiliyorum. Gerçi o çok güzel şeyler söyledi. “Bana sazla çalıp söylerken çok az insan eşlik edebilir. Sen eşlik edebiliyorsun” dedi. Çok mutlu oldum... Ben derdin de, neşenin de, sevginin de kavramsal olarak en yüksek manada onun tarafından ifade edildiğini düşünüyorum. İnsan hayatında tüm bunlar var. Kederlendiğimde de, neşelendiğimde de, ağlarken de, gülerken de dinlediğim bir sanatçıydı Neşet Ertaş.
- Yine de sizin için ayrı bir anlamı olan türküleri vardır...
Var. Hep dinlersiniz dinlersiniz de bir an gelir manasını idrak edersiniz ya, öyle özel iki anım var. Yazımı Kışa Çevirdin’i çok dinlemişimdir. Ama babamı kaybettiğim yıl, 1999’da Konya’dan Ankara’ya gidene kadar arabada bu türküyü dinledim ve ağladım. Neşet Ertaş öyle biri. Her zaman dinlediğiniz bir türküsü bazen o anki halinizi öyle iyi anlatır, öyle iyi tercüme eder ki... Yazımı Kışa Çevirdin işte öyle bir türküydü. Ankara’ya dönene kadar sadece o türküyü dinlemiştim. Ve babama ağlamıştım.
- Peki ya Vay Vay Dünya?
O da sürekli dinlediğim bir türküydü ama sonra başka bir şey oldu. Muharrem ayının 10. günü Sümbül Efendi Dergâhı’nı ziyaret ettikten sonra Ankara’ya dönerken, başka bir hale, manevi ve özel bir hale büründüm ve bu kez de yol boyunca derinden hissederek Vay Vay Dünya’yı dinledim.
- İyi ki vesile olmuşsunuz ve o ödül verilmiş Neşet Ertaş’a...
Telefonda bana, “Eğer yanımda siz de olursanız sevinirim” demişti. Öyle ortamlara girmekten, ödüllerden, protokollerden kaçınıyordu o...
- Yabancı mı hissediyordu kendini sizce?
Bilmiyorum ama ait olmama gibi bir duygu olabilir.
- Arkasından çokça “Kıymeti bilinmedi. Yazık oldu, yıllarca Almanya’da düğün salonlarında çaldı” dendi...
Ben yaşadığı hayattan daha farklı bir hayatı çok da tercih ettiğini düşünmüyorum. Konser salonlarını en yüksek düzeyde doldurabilirdi. Son 10 yıla baktığımız zaman istediği her zaman konser verebilirdi. Herkes bunu bekliyordu. Ama onun tercihi buydu. O modern çağın dervişiydi. Popülaritenin önemli olduğu, her şeyin başka türlü geliştiği bir çağda bile böyle kalabilmek bir sanatçı için çok özel bir şeydir. Derunî bir kişilikti o. Çok özel biriydi. Böyle yaşamak onun kendi seçimiydi. Mesela hastalığı yaklaşık 2 yıl öncesine dayanıyordu. Ama bunu sakladı. Ziyaretçi kabul etmiyordu. Çünkü bunun dahi çok yoğun bir ilgiye yol açacağının farkındaydı. Bunu kendisi de söyledi bana. Yani ilgilenilmedi, değer verilmedi gibi sözlerin karşılığı yok. Bugün Türkiye’de 7’den 77’ye her siyasi düşünceden insan bir şekilde ölümü karşısında büyük bir üzüntü duymuşsa eğer, zaten onun istediği yer de gerçekten milletin kalbiydi ve karşılığını buldu diye düşünüyorum.
- Öldüğü gün bindiğim taksinin şoförü, radyodan Neşet Ertaş’ın Alevi olduğunu öğrenince hayretler içinde, “Bilmiyordum, Aleviymiş, ama olsun!” dedi. Belli ki onun için Sünni ya da Alevi olmak da önemliydi ama “Olsun!” dedi...
Herkes diyor ki, “Orta Anadolu türkülerini hiç sevmem, ama sadece Neşet Ertaş dinlerim.” İşte bu birleştirici bir unsur. Bir sanatçının milletin bütün unsurlarını birleştirme gücüne, tutkalına sahip olması çok özel bir şey. O öyleydi.
- 2000 yılında Açık Hava Tiyatrosu’nda verdiği konseri izledim, size gelmeden önce kayıttan... Türbanlı genç kızlar da var, mini elbise giyenler de... Hepsi de aynı coşkuyla katılıyor türkülere... Hepsi ezbere biliyor...
Gerçekten o birleştiriciydi. Allah gani gani rahmet eylesin. Mekanı cennet olsun.
Başbakan’ın medyaya yüklenmesi samimiyetinden!
- Enver Aysever, Ümit Boyner’e “Başbakan’dan korkuyor musunuz?” diye sordu. Bu soru size sorulacak olsa ne yanıt verirdiniz?
Başbakan istişareye çok önem verir. Her birimizle... İnsan ilişkileri çok kuvvetlidir. Bize hissettirdikleri bu. Ben uzun yıllar çalışma ekibinin içinde bulundum. Bir konuyu tartışmaya açarken, önce kendi fikrini söylemez, tek tek bizim görüşlerimizi alır. Serbestçe ifade etmemize ilişkin demokratik ortamları oluşturur. En aykırı fikirleri bile sabırla dinler. Müthiş bir sabrı vardır. Çok samimi ve dürüst bir liderdir. Ve hangi meseleye çözüm üretirse üretsin, aklıyla vicdanı paralel çalışan bir liderdir. Hiçbirini diğerine yeğlemez. Yani “Benim vicdanım kaldırmıyor ama doğrusu bu” dediği hiçbir vaka görmedim. Ben siyaseti Başbakan’dan öğrendim. Siyasi tecrübeye sahip değildim. AK Parti benim okulum oldu. Kendime hiçbir zaman, “Burada ne arıyorum?” sorusunu sormadım. Doğru kadrolarla, doğru liderle, doğru şeyler yaptığıma inanıyorum ve açıkçası geleceğe de güvenle bakıyorum bu anlamda. Diyeceğim, dışarıda Başbakan’la ilgili olarak oluşturulan algıların bizim tarafımızdan hiçbir karşılığı yok. Millette de yok.
- Peki ya o sert üslubu?
Sayın Başbakan kendisini üç yıl önce de böyle ifade ediyordu, beş yıl önce de... Şimdi şimdi bu yorumlar yapılıyor. Her zaman bu üsluptaydı. “Öfkeyi bir hitabet sanatı olarak değerlendirin” diyordu.
- Öfkeli bir üslubu var yani?
Değil, altını çizerek, belirgin bir şekilde söylemek istediğini söylüyor. Üç dönemdir iktidarda olan bir başbakan istediği her şeyi yapabilir diye düşünüyorsunuz değil mi? Bunu başka bir şekilde de yapabilir. Hani eski dönemlerde yapılıyormuş ya, bazı yerlere telefon açar mesela, ama yapmıyor. Şimdi Başbakan medyaya ekranlardan yükleniyor. Bu bir samimiyet. Açık bir insan, açık yürekli bir insan Başbakan. Ne söyleyecekseniz siz de açıktan söylüyorsunuz, o da açıktan söylüyor.
Dindarım ama solcu bir aileden geliyorum
- Peki siz de dindar mısınız, muhafazakâr mısınız?
Evet, dindar ve muhafazakârım. İnancım beni korkusuz kılan, hayata bağlayan, hayatımı anlamlı kılan, beni güçlü kılan bir şey. Ama ben solcu bir aileden geliyorum.
Önemli olan Evren’in yargılanması, cezalandırılması değil!
- 12 Eylül yargılanacak dendi, o yüzden 12 Eylül Referandumu’nda evet oyu verdik ama gördük ki yargılanmıyor ya da sözde yargılanıyor deniyor. Ne diyorsunuz bu eleştirilere?
Niye sözde? Ne yapılması gerekiyor başka? Ne yapılması gerekiyordu da yapılmadı? Yargılanıyorlar işte!
- Yargılananlar cezalandırılacak mı?
90 küsur yaşında bir insan var karşınızda. Türkiye yargılamalarını yaparken uluslararası hukuk sisteminin getirdiği ve kendi gelişmiş demokrasisinin uygun olduğu şekilde bunu sürdürür. Eğer hastaysa, “Getirin onu, tutuklayın” değildir bu. Yaşı gereği hüküm giymiş bile olsa, Evren’in o hükmü çekmesi, cezaevine girmesi gerekmiyor. Ne bekleniyor ki başka?
- Önemli olan yargılanması ve o suçu işleyip işlemediğinin ortaya çıkarılması diyorsunuz...
Evet. Burada eksik olan ne derseniz, hep bu söyleniyor; tutuklanmamış olması... Kendisi uzun süredir tutuklu olup da “Niye o tutuklanmıyor?” diyenler var. Eğer bir şeyin yanlışlığını kendi üzerinden kabul ediyorsan, başkasına yapılmasını ister misin? O tez de çok saçma bir tez.
Benim ailem de 12 Eylül’de bedel ödedi
- Siz hiç kendi üzerinizden anlatmak istemiyorsunuz ama bugün düşününce, 12 Eylül’den, o günden, çocukluğunuzdan aklınızda kalan ne var?
Ben o gün yaşadıklarımı hiç anlatmadım. Komisyon çalışmaları bitene kadar da anlatmayacağım. Çünkü onlar bireysel hikâyeler, komisyon çalışmaları biraz kendi acılarımız üzerinden gidebilir. Onun için anlatmak istemiyorum. Ben kendimi çok dışında tutarak bakıyorum bu meseleye.
- Peki aileniz bir bedel ödedi mi 12 Eylül’de?
Evet, bir bedel ödedi benim ailem de.
Onun için ne yaşadığımız konusunu anlatmak istemiyorum.
- Belki bu görevinizi tamamladıktan sonra mı?
Belki paylaşırım, belki paylaşmam. Çünkü... (Duraklıyor, gözleri doluyor...) Boş verin...- BİTTİ -
Doğum günümde kapı çaldı, açtım, bir baktım elinde sazı Neşet Ertaş!
Haberin Devamı
Haberin Devamı

