Gazetevatan.com » Yazarlar » Ne kadar çok baba oldum; o kadar çok insan oldum...

Ne kadar çok baba oldum; o kadar çok insan oldum...

19 Haziran 2016 Pazar


Hayatım boyunca bana iftira atanların; gerçekte kim olduklarını ancak “baba” olduktan sonra anlayabildim...

(R.M.)

***

Baba olmak hayatı beyaz bir deftere çekmek gibiydi...

Yazarken, kim olduğunun da farkına varıyor insan... (R.M.)

***

Tek başınayken; bel altından vuranlar; çocuklarımı babalarından kopartacak hayasızlığın aktörü, aktristi, yönetmeni ve senaristi oldular... (R.M.)

***

Ne kadar çok baba oldum; o kadar çok insan oldum... (R.M.)

***

Çocuklarımı korumayı öğrenirken; insanları da

korumasını öğrendim...

(R.M.)

*****

CANINDAN ÇIKANI; CANINDAN ÜSTÜN TUTMAK DEMEKTİR; BABA DEMEK...

Canından çıkanı, canından üstün tutmak demektir; baba demek... (R.M.)

***

İnsan önce kendisini bulmalı...

Sonra ailesini... (R.M.)

***

Hayatta kıskanmayacağın tek kişi kendi çocuğundur...

(Babamın Sözü R.M.)

***

Çocuklarına yaptığın;

Hiçbir fedakarlıktan...

Hiçbir zaman...

Hiçbir pişmanlık duymamanın adıdır; “baba” sözcüğünün manifestosu...

***

İnsan kendi küçüklüğünü sevip içine alamaz...

İnsan kendi çocukluğunu öpüp okşayamaz...

İnsan kendi çocukluğunu; sadece çocuğu üzerinden okşar, sever, öper, koklar...

*****

“AİLE; ANNE BABA ÇOCUK DEĞİLDİR... AİLE; ANNE BABA ÇOCUĞUN...”

İnsanın kendini bulması zannedildiğinden zordur...

İnsanın kendini bulduktan sonra ailesini bulması ise en zor imtihanlardandır...

***

Aile anne baba çocuk demek değildir...

Aile; anne baba çocuğun; anne baba çocuk gibi hissetmesi demektir...

***

Baba olmak; bir erkeğin hayatının önceliklerini fark etmesi anlamına gelir...

Bunu anlamayan babalar; erkek olamazlar...

***

Yaşadığımız evrene katkı sağlamak için geliriz; biz hayata...

Bizi onun için doğurur, büyütür evren ve ilahi düzen...

Evrene katkı sağlarken bir taraftan, bazılarımız diğer yandan; yeni hücreler yaratır ve büyütür...

Evrenin ilahi işleyişi yolunda; bir tabiat kuralıdır bu...

Yetiştirdiğini, yetiştiğinden daha iyi yapman beklenir...

Böylece ne kadar iyi yetiştiğin ispat edilir... (R.M.)

***

Babalar Gününde bir babanın gerçek hediyesi “karşısındaki çocuklardır...”

Hediye; satanları sevindirir, çocuklarına ekmek götürttürür...

Babanın gerçek hediyesi çocukların kendisidir... (R.M.)

*****

ERKEK ‘HAYIR’ DEMESİNİ BABA OLDUKTAN SONRA ÖĞRENİR...

Hayatta; ‘hayır’ demesini baba olmasını öğrendikten sonra öğrenir insan...

Erkek; ‘hayatın tuzak zevklerine; erkeklik! ispatı denilen sanal taleplerine; ve sarhoş bohemine; “baba” olduktan sonra ‘hayır’ demesini’ öğrenir... (R.M.)

***

‘Baba’ olmak hayatın devamlılığını kavratır erkeğe...

Geçmişinin ve geleceğinin olduğunu...

Geçmişten gelip, geleceğe uzanan bir köprü olduğunu fark ettirir...

Egoyu sınırlar; hayatın içindeki yerini tanımlar...

*****

BABA OLMAK VE KADINLARLA İLİŞKİ...

İşkembe-i kübradan sallama zanaati; erkek çocuğun; kendisini her daim koruyan anne göğsünde edindiği bir sevgi şımarıklığı lüksüdür...

Erkek işkembe-i kübradan atmamasını, ‘baba’ olduktan sonra öğrenir...

Çocuğunun hayatının sorumluluğunu aldığında silkelenir...

Atmaktan, tutmaktan, esmekten, gürlemekten vazgeçebilir...

Ne ki; bunlar erkeğin yumuşadığı, korktuğu, ödlekleştiği, sinikleştiği anlamına gelmez...

Erkek baba oldu mu cesurlaşır...

İşkembe-i kübradan değil...

Kalbinden, ruhundan ve iç sesinden...

Babaların sakin görümümü tehlikelidir... (R.M.)

***

“Baba” olmak; erkeğin kadınlarla ilişkilerini dengeler...

Hayatın elastikiyetini dengeler...

Erkek; hayatına giren namütenahi kadından ayrılabilir...

Onları aramayabilir...

Onları sormayabilir...

Onlarla irtibatı kesebilir...

Ancak çocuklarının annesiyle ilişkisini her halükarda sürdürmesi beklenir...

Çocukların varlığı ve çıkarı; taviz vermez görünen erkeği, karşısındakinin mevcudiyetini kabul ederek yaşama pratiğine sürükleyebilir... (R.M.)

***

Baba olmak; biyolojik bir mesele değil; “kalbi, manevi ve sorumluluk sahibi” bir meseledir...

Batı’da eşcinsel çiftlere verilen ‘baba’lık hakkı; insanlığın vardığı boyutu gösterir...

Evrende; doğan canlılar, büyümeye, gelişmeye ve hayata katkı sağlamaya muhtaçtırlar...

Bu “prosesi” sürdüren bireylerin erkeklerine ‘baba’, kadınlarına ‘anne’ denir...

Çocuklarla birlikte aile böyle meydana gelir...

Baba olmak; (biyolojik veya manevi) “bir cinsel ilişki meselesi değil,” tüm insanlığa yönelik bir aşk ilişkisidir...

Hayatın sürdürülmesi; Tanrı’nın ve yarattığı evrenin bizden istediğidir... (R.M.)

***

Egoizm; kendi varlığını her şeyden üstte tutma sapmasıdır...

‘Baba’ olmak, insanı egoizm batağından kurtarır...

Çocuğun varlığı; her şeyi kendin için isteme aculluğunu sonlandırır...

Kendinden çok; içinden çıkan yavruyu önemseme; sana hayatı özümsetir... (R.M.)

(Reha Muhtar 18-06-2016)